zondag 5 augustus 2018

Op The Isles of Scilly

We zijn in The Pool, de baai van St Mary’s!!
Schitterend zomerweer. Zwemmen tussen de moorings.
Sail Scilly 2018 is gearriveerd op The Isles of Scilly. Geweldig!!

donderdag 2 augustus 2018

Isle of Wight - lang gekoesterde dromen

Dag 5 - 26 juli Naar de Folly Inn.
Met de vissers naar buiten. Vroeg op. Met opkomende zon zetten we zeil richting de krijtrotsen van Beachy Head. We pikken allemaal nog net de laatste stroming mee tot de kaap.
Bij het ronden voelen we een oostelijke wind opkomen. Mooi! Fok wordt uitgeboomd en we vlinderen langs de rood-witte vuurtoren onderaan de krijtrotsen. 
Op alle boten zien we activiteit: de Mercedes zet direct een spinnaker, op de Yulunga wordt de rode gennaker gehesen, en we zien meer zeilen uitgeboomd staan. Heerlijk varen. 
Lekker tempo er in. Mag ook wel, want de komende 4 uur staat de stroming tegen en we houden de berichten over mogelijke onweersbuien in de avond in de gaten.
Uit diverse hoeken komen zeiljachten onze kant op, gericht op dezelfde boeien bij de smalle doorgang van de Looe als wij. Na het marifoonrondje vraagt een ons onbekende boot voor de zekerheid waar wij heen gaan, want hopelijk was er voor hen nog plaats in Cowes of “gaan jullie daar met z’n allen ook heen?”. Geen zorgen, wij gaan naar de leukste plek bij Cowes, de Folly Inn (subjectief, ik geef toe). Er is altijd plaats genoeg.
Jules en Sivy zitten al een tijd bij de mast in de schaduw van het zeil te lezen. Wind is er niet meer. Het is nu ongekend warm. Jules loopt al springend over dek op z’n blote voeten, alsof er hete kooltjes op liggen. 
Op Solent Radio wordt de progressie van de Solent-Mainland zwemmers bijgehouden, tussen de veerboten, hovercrafts, containerschepen en boten zoals de onze door. 
We naderen Cowes met laag water. En dat niet alleen: ook met de log op 29.999. Is dat niet geweldig: op de River Medina, in Cowes gaat die teller naar 30.000 mijl. Gevaren met de Sentijn sinds 2010. River Medina waar we al zolang komen, al in de vorige eeuw!
Toen Gary nog de baas was van de Folly Inn, toen er ook al op zaterdagavond gedanst werd op de tafels daar...
Geen champagne maar bier over de boeg van Shaula als dank voor de vele mijlen samen.
En in de avond meteen naar de Folly.

Dag 6 - 7 en 8. Weekendje Isle of Wight.
De vrijdagochtend begint met hardlopen. “Zullen we het rondje om de River Medina doen?”, gooit Paul gisteravond in de groep bij het eten. “Hoeveel is dat wel niet?” “9 mijl. Landmijlen, dus zo’n 14,5 km.”
Jeetje, ik heb nog niet meer dan 10-12 gelopen; t is warm; .....twijfel slaat toe. Ik besluit, samen met Ruud, naar Newport te lopen naar het begin van de Medina. Paul, Jules, Rob en Anton gaan voor het hele rondje. Er gaat nog een hele ploeg lopers op pad. Tegen de tijd dat ik terug aan boord ben, zie ik via “zoek mijn iPhone” dat Paul de Chain Ferry van Cowes naar East Cowes al genomen heeft. Ze zijn aan het laatste kwart begonnen. 
Sivy haalt ze op met de dinghy aan de overkant bij de Folly. Missie succesvol volbracht.

Vanavond hebben we de White Party op de steiger. Morgen gaat de wind aantrekken richting 5-6 bft; zondag naar ZW 7-8 bft. Vandaag nog rust.
Traditiegetrouw halen we 45 beefburgers bij de slager in High Street en een aantal vegaburgers voor de BBQ. Ruud en Mieke halen de bijbehorende broodjes, uien en sla. In Cowes lopen we Dave, de havenmeester van Folly Reach, tegen het lijf. Allerhartelijkst als altijd. 

Tot laat in het donker wordt er gefeest op de steiger.

Zaterdag is een excursiedag voor we morgen met de harde wind en regen “gekluisterd” aan boord zitten. 
Samen met de Mercedes en Rooie Sien pakken we de diverse buslijnen naar The Needles, op de Westpunt van het eiland. Uiteraard in de bovenverdieping van de dubbeldekkers. De wandeling naar het uitzichtpunt op de Needles gaat al tegen de wind in en bovenaan waai je uit je vel. We kunnen bijna hanggliden zonder hangglider en Sivy’s staart staat horizontaal. Schitterend zicht op de krijtrotsen, de volle zee en Alum Bay. De kleurschakeringen in het water, door het spel van zon en wolken, blijven onze aandacht trekken. En ver beneden ons zien we toch nog een durfal op een zeilboot met alleen de fok uit richting de Solent gaan. Voor de wind, maar de stroom staat al tegen. Beide zijn fors. Al turend blijven we de vorderingen volgen en zien dat de fok weggedraaid wordt. Anton pakt MarineTraffic erbij en ziet dat het een Engels jacht is, met lage snelheid. We verwachten ieder moment de reddingsboot te zien  aanstuiven. Maar voor het zover is gaan we onszelf in rustigere omgeving brengen. Een teagarden bij een lokale boerderij, bereikbaar via een weiland met koeienvlaaien, is de perfecte stop. 

We hebben de West gehad. Op naar de Oost. Paul heeft een lang gekoesterde wens om de haven van Bembridge te bezoeken. Al 25 jaar op het lijstje. Het wordt de missie van de hele groep. Als we later vanuit de dubbeldekker op Ruud en Mieke neerkijken bij de bushalte in Sandham, wordt de expeditiegroep uitgebreid. “Als het tegenvalt, Paul, kost je dat een grote bier”, waarschuwt Anton lachend. 
Op Google maps houden we bij waar we eruit moeten, met al die extra afslagen van de busroute. Recht tegenover de Bembridge Yacht Club stappen we uit en lopen het strandje op. De havengeul is ver drooggevallen, met boeien op het zand.  Paul is blij! En trakteert op bier en thee op het terras op de eerste verdieping bij de members only Yachtclub, visiting yachtsmen welcome. In de fraaie club hangen de bouwtekeningen van de Bembridge Redwing.
De groep bediscussieert of OceanPeople deze haven in de lijst moet opnemen. Eindstemming is “ja”, maar daar moeten we wel aan rekenen. Op gunstig tijdstip binnenkomen. Dat is wel aan ons besteed.
Bij de bar wordt nog gevraagd waar we vandaan komen en of we het gastenboek willen tekenen. Een andere bezoeker luistert mee en vraagt of wij van al die schepen bij de Folly zijn!


Het wordt al later, dus tijd om verder te bussen. Half uur wachten op 1 plaats is te lang, dus lopen we alvast naar de volgende halte. En de volgende. Langs woonboten, ook te huur. Bordje gefotografeerd. Je weet maar nooit. 
“Als jullie voor 21.00 uurbestellen aan de bar, kunnen jullie nog eten bij ons.” Dit is het teken om vanuit de bushalte de heuvel af te rennen naar de Folly, tieners en volwassenen. “You have seventeen minutes to order.” Kom op jongens, snel beslissen.
De zaterdagavondwordt afgesloten met het fameuze dansen op de tafel. Eindelijk, na 20 jaar, sta ook ik op de tafel bukkend onder het donker eiken balkenplafond te dansen bij de live muziek. Beeldmateriaal beschikbaar maar zal niet gepubliceerd worden :-).




zondag 29 juli 2018

Dag 3 en 4 - Hoge temperaturen en geen golven

Blog Sail Scilly dag 3 Boulogne-sur-Mer en dag 4 naar Eastbourne

De eerste OP-Run gaat van start met 9 fanatiekelingen, die elkaar nog met een eerste blik proberen in te schatten voor wat betreft tempo. 


De route wordt de stad Boulogne-sur-Mer in en heuvel op naar de oude ommuurde stad. Rondje op de stadsmuur. En terug. Zo’n 40 minuten, terwijl de zon al de boel opwarmt.
Tegelijk met ons start ook de OP-Wandelclub met 8 leden. En hun eigen route.



Ik vind de ochtendsfeer in een nieuwe havenplaats altijd geweldig. Al rennend maak je het ontwaakmoment mee. Rolluiken bij winkels gaan omhoog, bij de bakker staat al een rij klanten, een veegwagen maakt de goten schoon, en de eerste Fransman zit met een koffietje op een terras naast Chez Jules.

Ondertussen loopt het zweet in mijn ogen, want de hittegolf zorgt ook aan de kust voor hoge temperaturen.

In de marina worden de lege boxen in de avond weer gevuld. Met name zeilend Nederland is “on the move”. 
In de avond borrelen we op de steiger met de groep met uitzicht op de met pokken begroeide palen onder de kade bij laag water. Een aantal bemanningen kent elkaar van eerdere reizen met ons, andere zijn of helemaal nieuw of van andere edities. Vrolijk gepraat en gelach vult de ruimte. Door de meute heen loopt de bemanning van weer een andere OceanPeople Adventure Cruise. Ook op route naar het Zuiden. Geweldig!

We maken ons op voor een nieuwe warme dag varen, naar Engeland met weinig wind in de voorspelling.

Dag 4


Er is geen wind. De zon schijnt. Het vrachtverkeer in het verkeersscheidingstelsel tussen Frankrijk en Engeland ligt perfect verdeeld voor ons. We kunnen zonder vertraging "met koers en snelheid behouden" oversteken.


Het wordt warm in de kuip. Bij hoge uitzondering mogen Jules en Sivy achter de boot zwemmen. De motor gaat even uit; we dobberen langzaam op de plaats. Afkoelen, factor 50 smeren.

En toch ook onderweg het weer bekijken. Het is nu woensdag. Vrijdagochtend wordt er onweer verwacht; zaterdag hardere zuidwestenwind. Van de haven van Eastbourne, onze bestemming van vandaag, in 1 keer naar Cowes is ruim 65 mijl varen. De stroming rond Beachy Head en later op de Solent staat niet heel gunstig voor dat traject. Toch gaan we dat doen en slaan Brighton over. Onderweg zijn we al aan het bellen met de havenmeesters van Brighton (“we komen niet”) en Folly Reach bij Cowes (“kunnen we 2 dagen eerder komen?”). We kennen Dave van de Folly erg goed, en hadden gister ook al contact gehad over ons plan. “No problem. We've reserved the pontoon for you.”
Laatste stuk naar Eastbourne zeilen we nog lekker, en komen met laag water aan bij de nauwe, uitgebaggerde, geul naar de marinasluis. Geheel volgens plan. 
In de sluis kolkt het water uit de marina door de sluisdeur.


Primrose gaat buiten voor anker, voor de korte nacht. Morgen om 5 uur (Engelse tijd, 6 uur Nederlandse tijd, dus valt "reuze" mee) gaan we door. 
Door de warmte koken we minimaal en proberen door te douchen af te koelen.
Een ongekende ervaring in Eastbourne :-).

dinsdag 24 juli 2018

Sail Scilly Breskens - Boulogne-sur-Mer

Sail Scilly dag 1 en 2
Net na de zondagochtendkoffie van half elf vertrekken we uit Breskens. Valt toevallig samen met moment waarop de laatste stroom de Westerschelde opgaat en weer rechtsomkeer gaat maken het zeegat uit. 
De wind zit in de westnoordwesthoek. We maken lange slagen langs de kust naar Zeebrugge, waarbij regelmatig een boot uit de Sail Scilly vloot kruisen. 
De zon blijft vandaag meer achter de witte sluierwolken en het zicht is heiig. Korte broek aan en factor 50 op de neus, op zee, in juli, mooi zeilend. Reclamefilm-waardig.


Laat weg, een etappe van 54 mijl naar Frankrijk voor de boeg, betekent automatisch ook (wat) later aankomen. Isabelle en Pénélope van YCMN in Duinkerke staan op de uiteinden van de vingerpontons iedere boot op te vangen en te verwelkomen. Weer perfect geregeld ! 
Als speciale service bestellen we laat op avond nog 14 baguettes en 56 croissants voor alle bemanningen als ontbijtrondje van de zaak morgen bij het palaver.

Dag 2 wordt tegenstroom en tegenwind varen tot Calais. Stralende zon, rustige zee.



De Noordenwind wordt na Duinkerke West liefdevol omringd door medevaarders. Ze hebben gelukkig bij kunnen trekken na vertraging door een reparatie aan de hydrauliek van de stuurinrichting. 
Trudy roept bij het marifoonrondje dan ook “we zijn helemaal blij”. 
We motorzeilen de hele dag rond Cap Gris Nez.
De wind draait weer mee van west naar zuidwest. Na kentering worden de golven wat bokkiger, maar de zon schijnt. Cap Gris Nez ligt er nog steeds prachtig bij, met een Obelix en Asterix dorp aan de kust.


 Bijna bij de haven roept Stella op: “we hebben een lijn onder water van een visboei meegepikt. We liggen nu stil, vast in de lijn.”
Na kunst- en vliegwerk heeft Gerard de lijn boven water gekregen en doorgeknipt met de kabelschaar. Een blauwe jerrycan bungelt nog aan de boot, met lijn in de schroef. De stroming staat nog mee naar Boulogne-sur-Mer. Zij zeilen zuid, wij motoren langzaam noord, hen tegemoet. De wind is ondertussen al behoorlijk afgenomen, t is 1900 uur, een half uur voor kentering en wij horen misthoorns van schepen in het TSS. Een mistbank zien we in de verte aankomen. We roepen Stella op en gaan ze op sleep nemen. Ik wil vóór de mistbank binnen de haven zijn. Om nou op dag 2 al én te slepen én in de mist te gaan manoeuvreren....
Om negen uur ‘s avonds is Pauls duikavontuur voorbij en ligt alles en iedereen er weer bij of er niks gebeurd is. Fijn!






zaterdag 21 juli 2018

Zonnige start Sail Scilly 2018

Het zomert al ruime tijd in Nederland. Zo’n zonnige start van de zomercruise is prettig!!
De vooruitzichten zijn zonnig, ook waar we heen gaan. De stabiele noordenwind van de afgelopen weken is wel op vakantie nu, dus we bekijken net als altijd de gribfiles en weerkaarten.





dinsdag 26 juni 2018

Tij(d)stroom mee...

Het is alweer eind juni en we hebben ook alweer mooie tochten achter de rug.
Maar nog niet op de blog gezet. Het voelt als meegesleurd worden met de stroom mee door de Alderney Race met springtij of door Hell Gate, New York.
24 juni 2018 was het 19 jaar geleden dat ons Rondje Atlantic van start ging. Toen wist ik nog niet eens van het bestaan van Hell Gate, NY.
De tijd vliegt, het tij stroomt.
2018: London - Amsterdam - Copenhagen. En meer in het vooruitschiet. 2019: Edinburgh - Belfast.
Korte impressies volgen.

donderdag 31 augustus 2017

De Zweedse scheren, maandag 7 augustus

We hebben onze noordelijkste bestemming in Strömstad bereikt en zoeken onze weg tussen de scheren zuidwaarts. Als ik uitzoom zie ik dat we op nagenoeg gelijke noorderbreedte als Stockholm en Talinn zitten. Toch wel apart. 
We ervaren wel de wind maar niet de bijbehorende golven als we tussen de rotseilanden vertrekken. De dag begint met ZW 5-6 bft, vlagen 28 knopen. Na het middaguur gaat de wind afnemen. Ideaal om tussen de scheren toch vordering naar het zuiden te kunnen maken.
Tijdens het palaver hebben we nauwkeurig de route op de papieren kaart met een highlighter gemarkeerd.

Op het traject naar Fjällbacka zijn 2 meer open stukken, van elk een kleine 2 mijl. Even doorbijten dan. Het regent af en toe, maar de natuur blijft mooi. Vooral het hele smalle stuk door Havstenssund. Een dorpje, steigers, vissersschepen, en 2 rotswanden waar we tussendoor moeten.


We komen langs verscheidene mooie ankerplekken. Jules en Sivy zijn vandaag bemanning bij de Zeester. Het is een stuk stiller aan boord, maar wij hebben wel meer Vispgrädde (slagroom) voor de warme chocomel.

Onderweg langs Grebbestad ligt een tweemaster ernstig schuin. Vastgelopen op de ondiepte ten zuiden van een rots.
Goed bijhouden waar je zit is geen overbodige luxe. De kaartplotter is zeer welkom. Op de papieren kaart navigeren is dan een stuk lastiger omdat de eilandjes erg op elkaar lijken.
Voor Fjällbacka ligt een mooi Engels mega-zeiljacht voor anker. De hoge rots Vetteberget op de achtergrond. Het kerkje aan bakboord achter de houten huisjes. Tja, niet voor niets is deze locatie gekozen voor de thrillerseries van schrijfster Camilla Läckberg. en nu in de wereld bekend van tv. En wij zijn weer terug van weggeweest.

Het regent bij aankomst. What's new?! 
We tanken, met een paraplu boven de opening om de enkele druppels van de laatste bui op te vangen.
Ben komt naar de tanksteiger gewandeld. "Ik heb een kokende startaccu." De rotte eieren lucht aan boord gaf geen twijfel voor de diagnose. Onderweg had Ben de accu al afgekoppeld en buiten aan dek gezet. Ontploffingsgevaar. 
De watersportzaak was al dicht. Morgen om 09.00 uur gaat Ben voor de deur klaar zitten om een accu te scoren, direct te plaatsen en mee door naar Marstrand.
In de regen gaan we bij de jonge havenmeester afrekenen en ook voor 1 nachtje staat hij erop voor iedere boot een sticker uit te draaien. Hij opent hiervoor het houten hokje waar de betaalautomaat is ingebouwd en verdwijnt aan de achterzijde van het apparaat. Dit lijkt echt een verborgen camera actie met zo'n mannetje achter 't apparaat terwijl jij aan de voorzijde je betaling probeert te regelen. 
Na lange tijd komt hij tevoorschijn met een halve rol stickers, ook aparte voor de afgenomen elektriciteit. 

Door het omvaren lopen we 2 daagjes achter op het totale vaarschema. De windvoorspelling voor komende 2 dagen doet ons besluiten door te varen naar Marstrand en de extra dag in Fjällbacka over te slaan, hoe zeer ons dat ook spijt. Maar er zijn hier sowieso zoveel mooie plekken. Het wordt een rustige vaardag, eerst tussen de scheren, door de Hamburgsund, en daarna een lange stretch buiten om. 

Behalve voor de 3 Hallberg Rassy's die halverwege hun geboorteplaats bezoeken Ellös bij Orust.
De bouwhal is dicht wegens vakantie, maar de bijgelegen winkel Is open. De ontvangst is hartelijk. In Marstrand zie ik later 3 nieuwe Hallberg-blauwe caps met bekende logo. 
Wij ervaren op zee dikke stroom tegen van 2 knopen. T valt niet mee als je beseft dat dit niets met eb en vloed te maken heeft en dus niet minder wordt na een paar uur en vervolgens mee zou gaan lopen. Het is wat het is. We snijden de laatste 5 mijl naar Marstrand af via de scheren, waar veel minder stroom tegen staat.
Op zee waren de spinnakers te voorschijn gekomen. De variabele wind is licht en komt even uit de goede hoek. Jules en ik zijn in de kuip als we Le Tournesol rondjes zien maken met spi op. "Uh, dat lijkt als "uit t roer lopen"  maar dat kan niet bij deze wind". Achteraf horen we t hele verhaal en is best hilarisch. Rob was namelijk bezig met een reddingsactie van de drone, die na opnames van de spi terugkeerde naar z'n oorspronkelijke plaats en dat was ondertussen niet meer de boot, maar open zee. Het is nog niet zo simpel op zee te zeilen én het nieuwste technische Drone-snufje te besturen.

Marstrand is een geliefde watersportplaats, overal steigers, huizen aan het water (inclusief mijn heksenhuis), boten en winkeltjes op het eiland Marstrandsön. De vergelijking met Cowes op de Solent gaat wel op, al is het geheel hier compacter en heeft minder te leiden gehad onder de crisisjaren. Er liggen een 9-tal RC44-ers voor de Marstrand World Championship. Super racy!

Omdat het seizoen hier al voorbij is, was t mogelijk een hele steiger voor ons te reserveren. We leggen stuk voor stuk aan door eerst naar de steiger te varen, twee lijnen vast te laten maken door de hulphandjes en de pick-up lijn mee naar voren te nemen om de boot te fixeren. Het uiteinde van de lijn ligt stevig verankerd halverwege het straatje. 
Tja, en wat kan er dan misgaan: die lijn in de schroef ! Het is zaak je schroef niet in z'n werk te hebben bij de laatste manoeuvres. Het is toch 1 in de vloot gelukt de lijn verstrikt te krijgen. Maar met het perfecte brede borrelsteigerdeel tussen de Tranquillizer en Pau Hana én droog weer in de avond ligt de prioriteit op het houden van de borrel en morgen de lijn uit de schroef halen. Liggen is liggen. En het is al acht uur in de avond. Tijd voor een "zomerse" avondborrel.
De vraag van vanavond: morgen door of niet? Ik hoop dat de weerberichten ons toelaten hier een dag te blijven. Oftewel, dat de voorspelling voor overmorgen goed blijft om te varen. Want dat is telkens de wisselvalligheid: kun je je een havendag veroorloven, zonder daarna alsnog gedwongen 2 dagen verwaaid te moeten blijven liggen.
De wind blijft in de zuid hoek zitten, maar gelukkig morgen te veel en de dag daarna minder. Een ochtend uitslapen terwijl de buien overdrijven en daarna zon, mét harde zuidenwind. Wij slapen niet zoveel uit :); weerroutering en duiken naar een lijn.

Het fort op de heuvel, omringd door de rotsen en de houten huizen in de straatjes met kinderkoppen geven het mini-eiland een bijzonder fijn karakter. Bij de haven om de hoek ligt een natuurlijk zwembad. We proberen ons hardlooprondje van 40 minuten te maken, maar dat valt nog niet mee. We lopen de paar straten en wandelpaadjes met behoorlijke stijging en daling drie keer in gevarieerde volgorde. We kriskrassen over de boulevard. Ook wel lachwekkend. 

Het geeft direct weer hoe klein de gemeenschap is, met een relatief grote school en kerk. De kinderen voetballen op het veld met goals onder de hoge muren binnen het fort.

We komen iedereen tegen in de winkels met nautische kleding met hoge kortingen, maar merken die ook met korting nog steeds aan de prijs zijn. Wat veel gekocht is, is de vlotte halflange regenjas. Merk ben ik even kwijt. Maar Scandinavisch. 
En zuidwesters.

70 mijl naar Anholt staat op het vaarprogramma. Pal zuid. Eerste 15 mijl gaan we de smalle scheren volgen, naar Göteborg. Precies in de goede richting, met nog een stevige zuidwestenwind op zee. Het eerste stuk is echt heel smalletjes. 

Dichterbij de stad zie je meer bebouwde eilanden, en 3 grote veerboten voor forenzenverkeer. De deining neemt toe als we de beschutting verlaten. Het is net/net niet bezeild in rechte streep naar Anholt. De zon schijnt; het zeilt fantastisch. De wind is nu WZW en zou in de loop van de dag naar West gaan ruimen. Hoe mooi wil je het hebben? Helaas heeft de wind niet naar haar eigen voorspelling gekeken. En ruimde pas laat, te laat. Maar desalniettemin een schitterende zeildag. Paul jubelde "dit is er één voor m'n top 5 lijstje". Hoog aan de wind; paar slagen; zon; mooie deining; slechts 1 knoop stroom tegen. Ik zit een tijdlang te genieten op het voordek, tegen de opbouw; muziek in de oren.

's Avonds borrelen in de kuip. Jules en Sivy gaan met handdoeken, gitaar, warme chocomel, truien, met een bende jeugd naar t strand naast de haven. Laat op de avond krijg ik een sms binnen dat ze liggen te kijken naar vele vallende sterren. Op een nagenoeg onbewoond eiland.

We hebben deze reis nog niet heel veel gemotord op zee; veel gezeild. Vandaag kunnen we die "schade" inhalen. Van het ene Deense eiland Anholt naar het volgende, Samsö, wordt het een motordag op gladde zee. Muziek luisteren, boeken lezen, blog bijwerken, en de fameuze pindarotsen maken. Paul gaat alvast culinair los, voor de Potluck die we een dezer dagen willen organiseren zodra het weer en locatie het toelaten.

Ballen op Samsö heeft een vriendelijke haven, met vele picknicktafels, waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt door BBQ-ende zeelieden.

Om 00.00 uur is Katlijn jarig: sweet 16!! Floris, Tessa, Jules, Sivy en wat ouder volk luiden het nieuwe jaar in. En halen oude koeien uit de Croisière Bretonne 2012-sloot op.