Azores Adventure Cruise 2011

We gaan weer naar de Azoren

2011-11-24T12:39:00.001+01:00

Alle deelnemers hebben zo enorm genoten van de Azores Adventure Cruise 2011 dat we in 2016 dit avontuur weer aangaan! De aftelklok staat alvast ingesteld op het vertrekmoment 30 mei 2016.
We kunnen haast niet wachten, maar tot die tijd gaan we ook andere fantastische reizen maken met onze Sentijn 37IQ, Shaula.
Volgend jaar naar Londen en in de zomer naar de Kanaaleilanden en de hoek van St Malo. Heerlijk oesters eten.
In 2013 zoeken we het meer noordelijk in Schotland en Ierland: Round Britain Adventure Cruise. Een avontuur van 2 maanden.
Komend weekend hebben we de reünie van de Azores 2011. Ik heb iedereen gemist en weet zeker dat we in no time weer in de "Moet je horen, moet je horen, OceanPeople is op de Azoren"-sfeer terug zitten.

We houden je hier en op onze site oceanpeople.nl op de hoogte van onze avonturen en plannen.
Groetjes van Paul en Yvonne, OceanPeople

Voor eeuwig verpest

2011-08-22T20:34:00.003+02:00

Donderdag staat de terugtocht naar het vaste land van Europa op de planning. De heersende wind aan de Engelse kust komt het Westen. Wat hebben wij op het menu staan: Oost-NoordOost, 5-6 Beaufort, in middag afnemend en draaiend Noord. Wij gaan ONO. Conclusie: we vertrekken een tij later. ’s Middags staan we op de steiger met z’n allen voor het eerst weer geheel in zeilpak en laarzen. Donkere luchten boven ons, kans op een bui. Sta ik daar te verkondigen dat de wind gaat afnemen, loeit het om ons heen en voelen we de wind aantrekken. Fijn die voorspellingen. We laten de bui voorbij trekken en gaan een uur later op pad.

Op de Solent waait het nog steeds zo’n 20 knopen, maar kunnen we gelukkig aan de wind zeilend de Solent afscheuren. We racen inderdaad, en hebben een mini-wedstrijdje met de Barrus, de Atlantic 43. Altijd leuk om even op het scherpst te varen en dan een “leuke” boodschap over de marifoon naar de ander te brengen: “je hoeft je echt niet in te houden voor ons; je mag gerust voorbij komen.” Paul komt met een grijns van oor tot oor weer van de marifoon vandaan. Na drie maanden samen opvaren moet dat kunnen.

Gezien de windvoorspelling hadden we verwacht al vroeg in de avond te moeten gaan motoren. De wind blijft echter doorstaan, draait gunstiger naar Noord, en met het tij mee maken we bijzonder goede voortgang. We pikken het “dubbel tij” bij Beachy Head – Dungeness mee en zeilen heerlijk. Het enige waar wij allemaal aan moeten wennen, zijn de nachtelijke tegenliggers onder zeil. Het is weer opletten geblazen.

We lopen fors in op ons vaarschema en we besluiten een korte

tijstop te maken van 4 uur in de buitenhaven van Dover. De stroom in de Dover Strait zou nu tegen gaan staan. Even wachten. Heerlijk voor anker voor het strand, naast de aanlegplaatsen van de vele ferries. De zon schijnt en wij deinen rustig met 4 boten aan de voet van Dover Castle. Ik heb daar altijd al eens willen liggen.

Eénmaal aan de Belgische kust is de wind dan echt op. Motoren tot Nieuwpoort, de laatste stop voor onze beginplaats Vlissingen. We komen laat aan, net met schemer. Nog 3 boten komen na ons in de nacht binnen.

De volgende ochtend nemen we weer afscheid van 2 boten: Novatrix en Triple Seven, die rechtstreeks naar Stellendam gaan. Werkagenda’s dicteren deze keuze, want het afscheid nemen wordt steeds een tikje emotioneler. We willen eigenlijk allemaal deze reis gewoon voortzetten, even thuis gedag zeggen en weer verder gaan.

Het binnenvaren van Vlissingen voelt echter ook enorm goed: missie volbracht.

De Azoren Cruise is geslaagd. Grenzen zijn verlegd. Een nieuwe familie is gevormd.

Zaterdagavond 20 augustus zitten we zingend bij Brasserie Evertsen op de kop van de brug. Léon van de Albacora speelt gitaar en zingt zijn Azoren Blues. Hij begeleidt Eliane bij ons jubileumlied en het OceanPeople-lied wat op avond 1 werd gezongen. We zijn terug. Blij, trots, en vol van alle avonturen en gezelligheid.

En, zoals ik bij het eerste palaver plechtig heb beloofd aan iedereen, “voor eeuwig verpest”.

De White-Party

2011-08-18T21:15:00.043+02:00

Dinsdagavond 16 augustus hebben we op de steigers bij de Folly Inn, op het Isle of Wight, de White Party. Iedereen verschijnt in het wit. Prachtig.

Zelfs voor dit feestje hebben we het weer uitgebreid bekeken: een bewolkte dag met kans op regen of eeuwigdurende "drizzle". Voorspeld was echter ook: vanavond opklaringen, evenals morgenochtend, waarna weer kans op regen. Een Party-gaatje... en inderdaad, stipt 18.00 uur BST breekt de zon door en hebben we een geweldige avond met hapje en drankje op de enigszins doorzakkende steiger.

De 24 hamburgers op de bbq zijn zó weg. Omdat na deze plaats de vaarwegen voor 2 boten gaan wijken, vieren we bewust het naderend afscheid van deze reis. We houden een speech waarin we de voor ons gedenkwaardige plaatsen en momenten aanhalen.

Vervolgens komt Eliane van de Beluga met een verrassing.

Ter ere van ons 10-jarig bestaan hadden we deze Adventure Cruise naar de oceaan bedacht. De vele nachtwachten hebben Eliane geïnspireerd tot het jubileumlied. Ria van de Juanita zingt samen met Eliane:

Wijs: Aan de Amsterdamse grachten

AZORES ADVENTURE: JUBILEUMLIED VOOR PAUL EN YVONNE

Yvonne en Paul waren ooit de zee opgegaan…

Zij hadden meer dan genoeg van ’t yuppenbestaan.

Een nieuwe droom was in beider hoofden ontstaan:

met Shaula 1 wilden zij naar de oceaan.

Woelige baren bevaren, de ruime wateren op.

Rondje Atlantic of Azoren, daar knapt een mens van op!

Refrein:

Aan die prachtige Azoren

hebben wij ons hart voor altijd verpand.

Vele mooie avonturen

daar in OceanPeople-verband.

Ja, die tocht naar de Azoren,

met de Shaula mee, die mooie Sentijn.

Niemand kan zich beter wensen

dan met OceanPeople te zijn.

Tweeduizend-één was een heel bijzonder jaar.

Met varen waren Yvonne en Paul nog niet klaar.

Op vijfentwintig april was de kleine Jules daar:

een lief matroosje erbij, da’s prachtig nietwaar?

Woelige baren bevaren, de ruime wateren op.

Rondje Atlantic of Azoren, daar knapt een mens van op! Refrein

In Horta wilden zij nooit de haven meer uit

en namen daarom een ferm en kloek besluit.

“Als OceanPeople gaan wij in ’t leven vooruit!”

Hun oude banen? Nee, dat was over en uit….

Woelige baren bevaren, de ruime wateren op.

Rondje Atlantic of Azoren, daar knapt een mens van op! Refrein

‘Adventure Cruising’, dat was een nieuw begrip:

met Paul en Yvonne op een grensverleggende trip.

Bretagne, Noorwegen, Scillies en Land’s End:

door vele boten met OceanPeople verkend.

Woelige baren bevaren, de ruime wateren op.

Rondje Atlantic of Azoren, daar knapt een mens van op! Refrein

Tweeduizend-elf is het jubileumjaar

en maken zij de naam OceanPeople echt waar!

Azores Adventure dat is een practhig idee:

liefst 15 boten die gaan met Shaula mee.

Bull, Juanita, Katharos en Novatrix,

Barrus, Beaujoli, Montanara, dat is niet niks.

Fortuna, Aurora, Albacora, Triple Seven, Corneel,

Contentezza, Marieke, Beluga nemen ook deel.

Woelige baren bevaren, de ruime wateren op.

Rondje Atlantic of Azoren, daar knapt een mens van op! Refrein

Weer op het Continentaal Plat teruggekeerd

2011-08-17T12:18:00.003+02:00

We vertrekken in La Coruña, zonnetje, (weer) iets hardere wind op de neus dan voorspeld, waypoint Ouessant voor. 333 Mijl te gaan tot het eerste waypoint. Het is erg stil en leeg aan boord. Jules en Sivy vliegen al ergens boven Noord-Frankrijk. Geen stemmetjes vanuit de kajuit naar buiten.

We hebben nog net mobiel bereik als we een telefoontje krijgen vanaf Schiphol dat “we zijn geland en hebben onderweg Jef op chips en worst getrakteerd”. We zetten zeil en nemen de afwijking van de te varen koers voor lief. Shaula loopt nu lekkerder door de golven, en we varen weer hoog en hard. De noordoostenwind zou toch in de loop van de dag gaan afnemen en overgaan naar noord en variabel, voor ze morgen in de westhoek gaat zitten. Het is de eerste middag nog druk met vissers en grote vaart op onze weg. Later zien we alleen hun AIS ten westen van ons en maken wij voortgang naar Ouessant in het grote blauwe “niets”.

De wind valt weg, trekt weer wat aan, valt weg, en trekt weer wat aan. We zijn allemaal bezig met motor aan, motor uit, genua in, genua uit. De nacht is rustig, de zee is rustig. Alleen mistbanken verstoren de rust.

Dag 2 op de oceaan is een zonnige zomerdag met straalblauwe lucht. Warm, weinig wind. Motorend gaan we door. De dieselvoorraad heeft deze tocht de aandacht. Volop genieten van de warme zon.

’s Nachts komt motregen opzetten met bijbehorend slecht zicht. Zeilpakken moeten weer te voorschijn komen. Ik ga zelfs weer sokken uit de kast plukken. Sokken! Het is bijna een vies woord. Een grauwe dag, met wederom weinig wind, volgt. Op de marifoon klagen we over “een saaie dag”. Muziek luisteren, kletsen, beetje lezen, lange broek weer te voorschijn en de uren gaan gewoon voorbij, de mijlen-te-gaan naar het waypoint tikken weg. De marifoonrelay-trein doet het goed.

Als we het Continentaal Plat opvaren voelt het alsof we afscheid nemen van de oceaan. Om ons heen verandert het beeld niet, in ons zelf wel. De grote schepen passeren ons ook weer van oost naar west, komende van Frankrijk (v.v.). Opletten.

In de derde nacht schijnt de volle maan prachtig. We kunnen uren genieten van het licht van de vuurtoren van Ile d’Ouessant: drie knopen stroom tegen. De motor staat overuren te draaien en we lopen langzaam in op Aurora. Zij hadden een groot net in de schroef gehad en konden nog niet de motor als vanouds gebruiken. Voor zondag was een mooi windje beloofd: WNW 4-5 beaufort in het weergebied Plymouth. Zondag is een super zeildag. Rond elf uur pakken we de wind op: strakblauwe lucht, halve wind, vol zeil, lekkere golfjes. Shaula loopt met gemak 7-8 knopen door het water.

We passeren de vele, vele containerschepen en tankers. Vinden een gaatje om noordoost te steken en zeilen vrolijk door. Al doorrekenend verwachten we in de ochtend bij de Needles aan te komen om het tij mee de Solent op te pakken. De snelheid kunnen we prima vasthouden.

We hadden het op de steiger bij vertrek al aangekondigd: zondag 14 augustus start de Fastnet Race, vanuit Cowes. Zeker 350-400 boten doen mee. Die komen wij tegen, en gezien de windvoorspelling zullen zij allemaal voorrang hebben: wij liggen over stuurboord, zij hoogstwaarschijnlijk over bakboord. En jawel, ’s nachts om 11 uur: “Shaula, Shaula, hier de Novatrix. De eerste is in beeld en gezien de grote vlek op de AIS komen ze er alle 400 nu aan.” Ik word uit bed getrommeld. Werp 1 blik op de plotter en zucht. Wow, dat wordt een uitdaging. Het merendeel van de vloot vaart ten noorden van ons de baai tussen Portland Bill en Brixham in. Maar het eerste rode toplicht dat we proberen te ontwijken houdt slecht koers: dan weer groen dan weer rood. We vallen af, meer en meer. Dan weer flink opsturen en we passeren de boot op veilige afstand. Sommige hebben hun hele kerstboom aan verlichting aan staan, alsof ze motorzeilen, een ander alleen zijn ankerlicht (erg handig, maar niet heus). Ik spot de rode en groene lampjes, Paul zit achter het roer en zo loodsen we onszelf er keurig doorheen. Na ruim 1 uur is de rust weer gekeerd. Ons wachtsysteem ligt

overhoop. De laatste 40 mijl naar de Solent gaan in.

De zonsopkomst bij de Needles is fenomenaal. Fel oranje bij een onbewolkte hemel. We bellen nog voor schooltijd naar Jules en Sivy, die aan hun eerste schooldag beginnen. Startklaar en vol goede zin.

Wij beleven de beste maandagochtend: prachtige zonsopkomst, schitterend licht op de Needles, rustige zee, stroom mee de Solent op, motortje aan, en rustig genieten met een kopje koffie na vier etmalen zeilen vanaf Spanje. Zo behoren maandagen te zijn.

De Bull, Fortuna, Novatrix en Barrus liggen al een uurtje aan de steiger bij de Folly Inn op de River Medina als wij arriveren: met z’n allen zitten we aan de koffie, met likeurtje, in de kuip van de Bull. Opperbeste stemming (ondanks het motorprobleem van de Fortuna, wat gelukkig die avond wordt geanalyseerd en opgelost). Blij en trots dat we Biskaje over zijn. Iedereen is onderweg en zal binnen 24 uur arriveren. De dag gaat pratend, met een glaasje, voorbij. De zon schijnt. De omgeving is zo oudvertrouwd dat we vergeten dat we uit Spanje gekomen zijn.

Ondertussen hebben we in La Coruña en op deze Biskaje-oversteek contact gehouden via satellietpager met Albacora, die haar 14-daagse zeiltocht van Horta naar Falmouth in rechte lijn heeft volbracht. Hun positie en voortgang op het moment waarop wij afgebogen zijn naar La Coruña gaf aanleiding tot het advies: koers op Falmouth, het diepe lagedrukgebied gaat boven jullie langs, La Coruña geen optie meer vanwege harde oostenwind bij Spanje. We zijn dolblij met het bericht dat ze in Falmouth hebben vastgemaakt en proviand inslaan om woensdag weer bij ons aan te sluiten.

Biskaje over

2011-08-11T08:14:00.000+02:00

Na drie zonnige vakantiedagen in La Coruña vertrekken we vanochtend om 10.00 uur. Bestemming is de Folly Inn op de River Medina, Isle of Wight, waar we maandag verwachten aan te komen. We brengen hoge druk mee het Engels Kanaal in. Er zit nog net 1 lagedrukgebied bij Ierland een tikkeltje in de weg op zondagochtend, maar dat zullen we onderweg in de gaten houden. Uitwijk is Camaret-sur-Mer.

Vanochtend waren we al vroeg op. Jules en Sivy hebben, samen met 5 opstappers, om 7 uur een taxi genomen naar het vliegveld. Ze zullen om twaalf uur landen op Schiphol. Begeleider Jef zal goed voor ze zorgen en Sivy zal haar portemonnee trekken voor een kopje koffie in het vliegtuig.
Oma Riet staat bij de gate in Amsterdam. Maandag begint school weer.
Het is nu stil aan boord. We halen de allerlaatste weersinformatie binnen en leggen alles klaar voor de meerdaagse zeiltocht.

Bij alle boten is de proviand en diesel aangevuld, de nodige reparaties zijn uitgevoerd aan verstaging en stuurautomaten. De OceanPeople Wisseltrofee is gemonteerd bij Triple Seven (een "ouderwetse" Autohelm stuurautomaat aan het stuurwiel).

Moeder Natuur bepaalt

2011-08-10T12:48:00.005+02:00

Zaterdag verlaten we Horta met veel getoeter. Een schip vol eten, water, diesel, schone was, alles zeeklaar.

Het is heerlijk weer. Niet bezeild, maar we maken een paar lange slagen om Sao Jorge te passeren. Lange tijd hebben we Faial en Pico in beeld. Rustig afscheid nemen.We worden getrakteerd op dolfijnen om ons heen. Met z’n viertjes zitten we buiten te genieten.

De eerste nacht is werkelijk fenomenaal: een heldere hemel vól sterren. Bij elke vallende ster doe ik een wens.

We komen snel in een ritme. De tweede nacht is aardedonker en de wind meer dan de gribfiles hebben aangegeven. Het blijft een voorspelling. Wel uit een betere hoek: een bezeilde koers.

Het derde rif gaat in het grootzeil, puntje fok bij en we schuiven door de nacht, met de wind (en golven) dwars op de boot.

Slapen in de achterkajuit van Sivy wordt oncomfortabel. Je schuift over het bed met elke golf. De kinderen hebben de langsbanken in de kajuit al in bezit. Ik neem kussen en slaapzak mee en en verhuis naar een mooi smal plekje op de vloer tussen tafel en bank in de hoofdkajuit. Ik voel Sivy’s handje over m’n gezicht gaan: “slaap wel”.

Met een zonnetje ziet alles er weer anders uit. De wind neemt langzaam af. We zien de Beluga op afstand voorbij gaan. Ze hebben al iets meer zeil gezet.

Tijdens de marifooncontacten krijgen we de eerste dagen nog bijna iedereen direct te pakken of met 1 relay. Langzaam maar zeker schuift het veld uit elkaar en verdeelt zich in 3 groepjes en een paar individuen.

De marifoonrelay-trein werkt. Af en toe moet je even geduld hebben, maar de boodschap wordt doorgegeven. Wij varen op met Beluga, Aurora en Beaujoli. Af en toe, als de atmosferische omstandigheden goed zijn, krijgen we ook de Bull, Novatrix en Montanara nog rechtstreeks door de ether te pakken.

De uren van de dag tikken weg en schuiven voorbij zoals de zon aan de hemel zich verplaatst van oost naar west. Iedere dag weer.

De eerste dagen is het nog warm in de boot. Voor koken bijna té warm. In de kuip hebben we op dag 3 nog een provisorische zonnetent aan de buiskap vastgeknijperd.

We halen elke ochtend de nieuwste gribfile binnen in zyGrib, met de satelliettelefoon. Ok. Niks geks. Mogelijk komend weekend wat hardere wind ZW 20-25 knopen bij de ZW-kust van Engeland. En dan is het donderdagochtend 09.00 uur. Dag 6 gaat in.

“Wát?!”, roept Paul van achter de laptop met de nieuwste weersvoorspelling. Het Laag bij ZW Engeland is uitgediept en geeft ZW/W 30 knopen, verder westwaarts staat 35 knopen (gemiddeld), over een heel groot gebied. Precies als wij met z’n allen de stoeprand van het Continentaal Plat opstappen. Dat gaat niet goed. Dat kan niet, dat wordt hem niet. No way.

“Misschien moeten we uitwijken naar La Coruña”, dat wordt al snel aan boord bij ons hét onderwerp. Alternatief? Vier dagen bijliggen op zee tot het Laag voorbij is. Maar hoe doe jet dat met z’n 14-en? Kan iedereen dat opbrengen? Wat als het laag verder uitdiept?

In 20 minuten tijd nemen we het besluit: verleg koers naar La Coruña.

Via een extra marifoonrondje leggen we deze boodschap neer bij de eerste boten om ons heen. Een relay wordt verzorgd door de Aurora naar 3 boten vóór ons, net buiten ons bereik. De bom is gelegd.

Het communicatiespektakel barst los. Paul zit aan de marifoon tekst en uitleg te geven. Ik zit op de satelliettelefoon het eerste sms-bericht te tikken wat naar de groep satelliettelefoons en de groep met satellietpagers verstuurd wordt.

De kopgroep van 3 is buiten marifoonbereik. De Satfoon moet het doen. Daarnaast heeft de Barrus elke dag om 12.30 uur ook SSB contact met de Novatrix, die nog net via de marifoonrelay-trein bereikbaar is.

Het is nu 11.00 uur, dus over 1,5 uur nóg een communicatiekans om zeker te zijn dat de boodschap overkomt. Er mag geen schip rechtdoor gaan en een windkracht 8 Beaufort invaren met metershoge golven.

Afslaan!

Na een half uur gaan wij ook eerst koers verleggen en vinken de lijst af of we iedereen te pakken hebben.

Het is zonnig en prachtig zeilen. Kijk je niet op je kompas dan lijkt er niets aan de hand.

Uiteindelijk zijn we de hele middag bezig iedereen te verifiëren of “koers verlegd is”.

Op onze track lijkt het of we een echte wegafslag genomen hebben richting Spanje.

Nog zo’n 400 mijl te gaan naar la Coruña. Ook niet geheel probleemloos, want er zal op vrijdag een compact lagedrukgebied overkomen: van 12.00 uur vrijdag tot 12.00 uur zaterdag.

Op de marifoon vinden peptalks plaats, wordt muziek luid gedraaid (“je zit wel te zenden op 16 hoor!”; “er is geen hond in de buurt, man”; “ach ja, je hebt helemaal gelijk.”).

Jules en Sivy zitten binnen met de regen buiten. Ze bouwen tenten en een bioscoop onder de tafel. Het is binnen in de boot superstil. We hangen schuin en het schommelt (soms heftig), maar het is stil binnen. Een andere wereld opent zich zodra je je hoofd buiten steekt om de wacht over te nemen.

Er gebeurt natuurlijk van alles op alle boten. Blauwe plekken worden opgelopen. Materiaal pech. Een motor houdt er mee op (“wat nu, hoe stroom draaien”). 2 Stuurautomaten gaan kapot.
Maar via marifoon en satfoon vindt overleg plaats, vinden boten elkaar, wordt er met een flinke dosis humor de moed ingehouden. Het is als het beklimmen van Pico. De kracht van de groep werkt!

Paul loodst ons groepje van 4 boten via de marifoon door het oog van het compacte lagedrukgebied. We zijn de volgende dag in de zon de miezer, slecht zicht en harde wind van 25-29 knopen (dwars uit NNW) snel vergeten. Douchen op het achterdek, bijslapen, rustig eten en we eindigen motorend als de wind helemaal wegvalt. Het lagedrukgebied heeft zich keurig exact aan de voorspellingen gehouden.

De wereld draait door, het lagedrukgebied bij Engeland wordt erger en ondertussen naderen wij La Coruña. Een geweldige aanloop met bezeilde koers op het laatst. Nog op zee alvast met Oma via de mobiele telefoon de veranderende reisplannen doorgenomen om Jules en Sivy weer op tijd op school te krijgen, volgende week maandag. Voor hen is het rondje af: ze zijn begonnen hier in Spanje en zullen hier ook weer op het vliegtuig stappen.

De aankomst van ons groepje in de marina is luidruchtig, en toch nog in een laat

ste regenbui. De bemanningen van de 7 boten die er al zijn sinds die nacht/ochtend trotseren de regen en maken een kabaal met toeters, pannen en pollepels en geschreeuw alsof we maanden op zee zijn geweest. Wij omhelzen al iedereen op het zijsteigertje, terwijl Sivy en Jules trouw de lijntjes voor op de boot nog aan het vastmaken zijn. Lachen, praten, schreeuwen, in 1 woord geweldig.

En La Coruña: heerlijk om weer ”thuis” te zijn. Er zijn ergere plekken op aarde om verwaaid te liggen.

Vertrek uit Horta

2011-07-30T08:31:00.000+02:00

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.

Vandaag om 12.00 uur UTC vertrekken we uit Horta voor de overtocht naar Falmouth, Engeland. Tien dagen oceaanvaren. De weerkaarten zien er goed uit. We zijn er klaar voor. Jules en Sivy hebben er ook veel zin in en hebben hun plekjes aan de hoge en lage kant in de boot al verdeeld.
Gisteravond hebben we stijlvol op de stoep vóór Café Sport het palaver gehouden voor de oversteek. Vanochtend nog een weerupdate en een foto voor de schildering van het Azores Adventure 2011.

Zonder enig probleem zouden we zo nog een week in Horta kunnen blijven. De sfeer is zo heerlijk ontspannen, het weer fantastisch, de dagen vliegen voorbij. Net als in 2001. Niet voor niks dat we ons vertrek toen 3x een week hebben uitgesteld. We konden maar geen afscheid nemen.

Op onze blog kunnen jullie onze vorderingen in het Google-kaartje zien. De tekst kunnen we niet bijwerken onderweg. De Montanara is voornemens om de paar dagen een tekstuele update op hun site te zetten (zie bij de Links). Dus, bijzonderheden geven we zeker door via de satelliettelefoon aan Jan en Sabine.

Groetjes van de Shaula crew.

Beklimming van de berg Pico

2011-07-28T16:07:00.001+02:00

“Moet je horen, moet je horen,
OceanPeople staat op de hoogste berg van de Azoren.”

PERSBERICHT:

“Sivy Matthijssen, Nederlands meisje van 6 jaar, heeft gisteren 27 juli, samen met haar broer Jules, 10 jaar, de hoogste berg van de Portugal beklommen: berg Pico 2351m hoog.

Pico, gezien vanaf Horta, Faial

’s Ochtends om half acht hebben ze de veerboot genomen van Faial naar Pico, waar de berggids Nilton hen opwachtte. De taxi bracht de klimmers naar de startbasis op 1200m. Hier werd een veiligheidsfilm getoond (niet in 3D) en kon, na het tekenen van het formulier “op eigen risico”, de klim aanvaard worden. Naast Sivy en Jules liepen hun ouders Paul en Yvonne, Milly van de Aurora, Joris van de Beaujoli, Eliane en Huibert van de Beluga en Marjolein en Jaap van de Novatrix mee voor de morele ondersteuning.

Looptijd: 09.15 uur start op 1200 m – 14.00 uur aankomst op de kraterwand van Pico op 2300 m.

Jules : “ik vond het heel leuk, super. Iedereen zou de Pico moeten beklimmen. De heenweg valt wel wat tegen. Je denkt dat het wat lang duurt, maar dat is niet zo.”

Sivy: “je moet Pico echt beklimmen. Het is GEWELDIG. Je moet uitkijken voor blaren en uitkijken dat je niet steeds valt.”

Sivy en Jules, boven de wolken

De weg naar de top is geen gemakkelijke. Elke stap moet bewust genomen worden. Je stapt letterlijk van basaltsteen op basaltsteen met constante stijging. De route is grillig,
constant alert zijn op het vinden van een kale steen, zonder gravel of los gruis. De bergwand is gevormd door lavastromen en uitgespuwd materiaal uit het binnenste van de aarde. De begroeiing bestaat uit lage struiken, heide, paarse bloemetjes. Niet te vergelijken met welke berg in Oostenrijk, Zwitserland, Pyreneeën dan ook.

Aangekomen in de krater

Top

Nilton begeleidt Sivy en Jules perfect. Ook de rest van de groep volgt gestaag de voetstappen van Nilton. T-shirts blijven niet droog, zweet staat op ieders gezicht. De euphorie op de kraterwand is groot.

Vele liters water, sportdrankjes gaan erdoor heen. De “chocolat break” wordt met gejuich ontvangen, “have a kitkat”.

De terugtocht wordt begonnen om 15.15 uur. Nilton met Sivy aan de hand nemen het voortouw. Na 2 uur dalen treft de groep een echtpaar in nood. De vrouw heeft een paniekaanval en durft geen stap meer te verzetten, bergafwaarts. Sivy staat haar plaats aan de arm van Nilton af. Nilton praat op de vrouw in, pakt haar rechteronderarm stevig vast en ondersteunt haar zo, al pratend, mee. De eerste stappen in de goede richting zijn weer gezet, maar we zijn er nog niet. Sivy zoekt de arm van haar vader. Jules klimt en klautert verder bergafwaarts, soms wat gravel in zijn schoen meenemend.

Het gaat goed. Ieder motiveert elkaar, al pratend over van alles en nog wat. De sfeer zit er goed in en ondertussen klimt het echtpaar mee. Ze zitten er echt doorheen, maar zijn zo blij met de geduldige groep. Snoepjes gaan rond op de schaarse rustmomenten. Het laatste water wordt gedeeld. Joris zorgt voor het ultieme geluid: het ontsnappen van koolzuur bij het opendraaien van een flesje cola in de stilte op de berg boven de wolken. Ahhhh, geweldig. De perfect reclamefilm.

Een uur voor iedereen beneden is, komt een tweede gids omhoog en brengt 3 koude flesjes Coca Cola mee. Wat kan een slok cola goddelijk zijn.

Om half acht zijn Sivy en Jules weer bij de basis. Bier voor iedereen, Cola voor de kids. Een rondje van het opgeluchte, uitgeputte echtpaar.

De groep wordt weer naar de veerboot gebracht, op tijd voor die van 21.00 uur. Met als geweldige afsluiting: het beste ijs van de Azoren, misschien wel van heel Portugal, aan een houten kraampje bij de haven.

Geen makkelijke tocht. Een klim voor echte doorzetters, onder begeleiding van een berggids.

Complimenten voor gids Nilton Nunes, van Cume2351.”

We zijn in Horta!

2011-07-23T13:04:00.002+02:00

Vrijdag 22 juli
Met volledig vrij zicht op de top van Pico aan bakboord en Faial aan stuurboord gaan we anker op bij Velas. We hebben vanochtend vroeg Steve en Julie een laatste keer omhelsd: tot een volgende ontmoeting op zee.
We hebben enorm veel zin om weer aan te komen in de haven van Horta.
We leggen aan naast de Egret, een grote motorboot uit de VS: cruisers sinds 2004. Op weg naar Nova Scotia, deels ingegeven door de stringentere immigratiewetgeving in Europa (na 1 jaar cruisen in Europese wateren moeten ze deze weer verlaten....hoe past dat in je reisschema....). Terwijl Paul inklaart, raak ik aan de praat met de schipper. Via het woord vinylester, komen we op jachtbouw en op zijn beroepsleven (wat inmiddels achter de rug is): eigenaar van een werf in de VS. Om een lang verhaal kort te maken: hij maakt een foto van onze boot en plaatst direct een promo-artikeltje op internet over ons en de Sentijn 37IQ.
Rondkijkend in de haven besef je weer: we zijn in de wereld van oceaanzeilers.

Om vijf uur 's middags is hét moment daar: met z'n allen op de foto voor Café Sport.

Hier doen we het voor!!

José en Paul

We hebben vooraf José Avezado, de eigenaar van het Café Sport imperium gesproken en hij komt ons verwelkomen. Fotomomentjes volgen en we gaan proosten:
"het eerste rondje wordt aangeboden door OceanPeople
het tweede rondje is een rondje van de zaak, Café Sport,
het derde rondje kunnen wij met plezier aanbieden namens Zilt Magazine."

Met groot applaus wordt dit ontvangen!!
Een heerlijke zomeravond volgt: binnen en buiten op de stoep bij Café Sport.

De vooravond van Horta

2011-07-21T19:00:00.004+02:00

Donderdag 21 juli Velas – São Jorge

We deinen achter ons anker in de baai bij Velas. Uitzicht op de groene steile rotswand. Over een uur komen de eerste kwekvogeltjes de rotsspleten weer bewonen. Om tien uur ’s avonds volgen zo’n 3000 soortgenoten. Officieel heten ze “shearwater” in het Engels; de Portugese naam heb ik niet onthouden.

Als we ronddraaien zie ik Pico en in de verte Faial. Vanavond is de top van Pico achter de wolken verstopt. Gisteravond was het een schitterend blauwe lucht, zonder wolk!

Uiteraard gaan mijn gedachten naar die aanloop van land na 21 dagen oceaan met een 8 weken oude baby, tien jaar geleden. En die keer met een jachttransport met datzelfde knulletje die zijn derde verjaardag in Horta vierde, 1 dag na aankomst. Dat terugmijmeren is absoluut versterkt door een geweldige herontmoeting met onze goede vrienden Steve en Julie van de Dos Tintos, voor het eerst ontmoet op ons rondje Atlantic bij Graciosa, Canarische eilanden, oktober 1999.

Gisteravond klinkt op ons flottieljekanaal 88 een bekende stem die “Shaula, Shaula, this is Dos Tintos” roept. Zij liggen in de kleine marina van Velas, naast de Fortuna, van wie ze vast de tip van het marifoonkanaal gekregen hebben. Op marinetraffic.com hadden ze onze AIS al in de gaten gehouden. Of we overkomen voor een biertje of koffie morgenochtend, wanneer het ons schikt. Steve en Julie kennende springen we in de dinghy en kiezen voor de bier-optie nog diezelfde avond.

Absoluut heerlijk, zo’n weerzien. Alle tussenliggende jaren vallen weg. In 2006 heb ik hen voor het laatst gezien, in Herkingen, in onze thuishaven en bij ons thuis, als zij een zomercruise naar de Baltic maken. Jules en Sivy zitten stil te luisteren naar ons gekwek en gelach. We overstemmen bijna de vogeltjes aan de rotswand.

Een zomeravond blijdschap.

We spreken af voor de koffie vandaag. “Kunnen wij jullie een rondleiding geven over de Sentijn 37IQ, het perfecte zeezeiljacht”, zeg ik vol trots.

De sfeer op de Azoren bevalt ons prima. Ontspannen. Ander, rustiger, tempo en dagritme. Bijzonder vriendelijke mensen. Ruige natuur. Eerlijk. Zelfs het rondrijden in de klasse C-rental car Fiat Punto over smalle weggetjes over de eilanden en in de dorpjes en talloze eenrichtingsverkeerstraatjes van Angra do Heroísmo op Terceira gaat er rustig aan toe.

Het weer is fantastisch. Zomers warm, 25 graden overdag, zo’n 18 graden ’s nachts. Zonnig, soms bewolkt. Terwijl ik zit te tikken valt het eerste regenbuitje sinds …. ik zou ‘t niet meer weten. Verwend zijn we.

Je ziet iedereen in de groep over de steigers rondslenteren, in dorpjes op terrasjes zitten, in huurauto’s naar de vulkanen en hypermercado’s rijden. Op Terceira lijken we allemaal hetzelfde tempo te volgen: 1 dag op en rond de boot, 1 dag strand, 1 dag over het eiland rondcrossen. Klusjes worden tussendoor gedaan. We controleren de tuigage, als we rustig liggen in de marina van Angra. In Ponta Delgada lagen we namelijk ernstig aan de lijnen te rukken.

We zeilen halve wind met een windje 4 beaufort van Ponta Delgada naar Angra (90 mijl, een mooie rustige nachttocht), 4 dagen later aan de wind, met een 3 Beaufort, de 30 mijl naar São Jorge, waar we nog 20 mijl ten zuiden van het eiland naar Velas varen, ons best doend de windschiftingen en vlaagjes te pakken, tot we de zoveelste keer stil liggen. We motoren de rest. We verbazen ons over de kleine nederzettingen aan de bodem van de steile wanden. Gluren door de verrekijker naar wegen en een vorm van bestaansrecht. Op de weg hierheen hebben we talloze dolfijnengroepen gezien. Dat iedereen ontspannen is, zie je als er 4 boten volledig koers verleggen om een school dolfijnen te bewonderen. We hebben geen haast in de volgende haven te komen. Allemaal hopen we op het spotten van die ene walvis.

Ondertussen vaart Aurora terug naar Ponta Delgada waar ze een nieuwe giek hopen te bemachtigen. De oude ligt daar nog. Een nieuwe laten komen met het vliegtuig vanaf het vaste land bleek ineens onmogelijk: een pakket van 4.80 m. lang blijkt niet in het vliegtuig te passen. We hebben vanavond alweer een sms-je ontvangen dat de giek gemonteerd is. We ontmoeten elkaar later deze week weer in Horta.

In Ponta Delgada hebben we afscheid genomen van de Contentezza. Zij zullen in eigen tempo de tocht over de oceaan naar huis gaan maken.

Het is de vooravond van de laatste etappe binnen de Azoren-archipel. Morgen gaan we naar Horta. Morgenmiddag zullen we bij Café Sport een biertje nemen, nadat we geverifieerd hebben of ons logo van Shaula – 2001 nog intact is langs de kade van de haven tussen de vele, vele schilderingen.

De wondere wereld op Terceira

2011-07-20T20:03:00.046+02:00

Angra do Heroísmo

Het, bij ons allen populaire,
zandstrand van Angra

Het landschap boven de
3000 jaar geleden uitgebarsten vulkaan
bij Algar do Carvão

Het grootste verrassing
van het bezoek aan de vulkaan:
de entree in de vulkaanmond.
Ieders mond gaat letterlijk open!!

De afdaling de vulkaan in.

In de diepte onder de grond

Over gestolde lavastromen
onder de grond klauteren
in de tweede vulkaan:
Christmas cave

De ruige westkust van Terceira

2011-07-19T22:10:00.000+02:00

Als het aan Sivy had gelegen, zat dit ezeltje nu aan boord.

Na ruim 6 dagen op zee genieten we van de natuur en de kraters op Sao Miguel.

Sete Cidades - omringd door Hortensias

De Oceaan

2011-07-18T12:37:00.005+02:00

6 Juli verlaten we Lissabon met een stralende zon. We vliegen de Taag af, met drie knopen stroom mee. Ik prent het stadsgezicht in me. De komende 6 tot 7 dagen zullen we alleen water zien, en een enkele OceanPeople boot.

Als we open zee bereiken gaat er al snel een eerste rif in het grootzeil. Er staat een stevige Noordenwind. Wij gaan pal west. Een half uur later gaat het tweede rif erin, en we reduceren het fokoppervlak. Sivy ligt binnen, Jules zit te genieten met zijn hoofd in de wind. De golven variëren van 2-2,5 meter. De witte kopjes staan er boven op. Ik film de Novatrix die sierlijk naast ons in de golven duikt. Ik kijk nog een keer en zie de genua voorop het dek liggen, beneden. Hè….val gebroken of zo iets?! En we zijn moeten nog een paar dagen.
Jaap vertelt over de marifoon dat de swivel, boven in dus, kapot gegaan is: “we varen door op de kotterfok en gaan later deze week wel een keer de mast in, als de golven minder zijn.”

Om vier uur in de middag begint de zeeziekte toe te slaan. Sivy vult het emmertje binnen als eerste. Een minuut later gaat Jules buiten voor de bijl. Mijn maag begint ook te protesteren, ondanks de oorpleister. Vechten om de emmertjes. De nacht wordt er één in de categorie “redelijk heftig”: mooie sterren, slechts een klein maantje, golven die even hoog zijn als overdag, een wind die niet minder wordt (Noord 20 knopen). We varen 60 graden aan de wind.

Ik blijf overgeven. We wisselen om de 2 uur. In de nacht begint ook Paul zeeziek te worden. Da’s een uitzondering.

Dag 2 is een zonnige dag. Paul, Jules en ik zitten in de kuip. Sivy ligt binnen op de bank te slapen. We houden het rustig, eten gedurende de dag een halve watermeloen en genieten, met een kronkel in de maag, van het uitzicht. We hebben elke drie uur marifooncontact met de groep en langzaam verspreiden we ons richting Ponta Delgada. We maken goede voortgang. Maar wel aan de wind.

Dag 3 knappen we allemaal op. Jules installeert zich aan de lage kant van de kuip. Ligt lekker languit met zicht op de horizon achter

ons. Ik zit tegenover hem. En zo zitten we 2 dagen. Over dezelfde boeg.

We kletsen, ik denk, Jules krijgt het voor elkaar niet te denken (“mijn ideaalbeeld”), we kijken rond, we luisteren naar de marifoongesprekken, bekijken de vorderingen van ieder schip aan de hand van de SPOT-posities, eten en drinken wat. En de minuten tikken gewoon door.

Dag 3 heeft Sivy een dip: ze wil graag even stoppen in een haventje. “Ik wil ook best even ankeren.” Maar dat is erg moeilijk in 3000 meter water. We pakken het onderwerp “dwergkonijn” bij de staart, het uitgestelde verjaardagscadeau van Sivy. Na deze Azorenreis krijgt ze een konijn. We nemen het soort konijn door, het moet een meisje zijn, ze zal Isabel heten, het hok moet voorzien worden van een ren. Zelfs de kleur van het hok is onderwerp van gesprek. Schoonmaakrooster, eten, en eventueel binnen vrij rondlopen en hoe dat dan gaat met onze poes Fientje…. Alles wordt doorgenomen. Zo kom je de middag wel door. Sivy’s dip verdwijnt en dag 5 staat ze joelend aan de buiskap hangend te genieten van het “rijden” op de golven.

Zondag, dag 5, gaan we overstag. De wind staat pal tegen uit het westen. We maken een slag noord(west)waarts om op maandag met de voorspelde noord-noordoostenwind weer over de andere

boeg naar Sao Miguel te kunnen zeilen.

We worden al 24 uur geflankeerd door Triple Seven aan onze

stuurboord zijde, en de Bull aan onze bakboordzijde. Beide op zo’n 5 mijl afstand voor en achter. “Ze zijn de bewakers van de schat die Shaula meevoert”. Zo oogt dagen het AIS-beeld van de drie schepen.

Na een nacht met fikse klappen op de golven wordt de wind maandag gunstiger, de golven rustiger en zeilen we maandagnacht mooi de lichtjes van het eiland Sao Miguel tegemoet.

Dinsdag rond het middaguur leggen we aan in Ponta Delgada, samen met de Bull, Triple Seven en Beaujoli. 881 mijl op de log erbij. De eerste ploeg Barrus, Juanita, Katharos en Fortuna ligt er al sinds maandag. Een feestelijke, uitgelaten stemming overheerst de steiger. We omhelzen elkaar alsof we elkaar jaren niet gezien hebben. Feliciteren elkaar met het behaalde resultaat. De een heeft zich onderweg al netjes geschoren, de ander heeft een stoppelbaard van dagen. Allemaal zitten we wat strakker in het vel. De ingeslagen voorraden zijn niet echt aangesproken. Jules en Sivy mogen hun verhaal doen: “het was wel lang, maar ook erg leuk.”

Onderweg hebben we dolfijnen gezien, 1 vliegende vis en 1 klein inktvisje op dek gehad. We zijn bruiner geworden, hebben op het achterdek gedoucht, en hebben aan het 1100-meter lange containerschip van MSC gevraagd of ze ons op een ietsiepietsie grotere afstand konden passeren.

Er zijn stuurautomaten overbelast geraakt, er is een voorstag gebroken, er is een shackle van de genua afgebroken, een rolgenua onklaar geraakt, een giek geknakt, een motor wilde niet meer starten, er zijn blauwe plekken opgelopen, er zijn tonijnen gevangen.

Donderdag 14 juli zijn alle schaapjes binnen: champagne!!

We zijn op de Azoren!

2011-07-15T12:09:00.000+02:00

Dinsdag 12 juli zijn wij in de ochtend aangekomen op Sao Miguel, ons eerste eiland van de Azoren!!

Gisterenmiddag kwam de laatste boot binnen: een grootse feestavond op de steiger werd ingeluid door het ontkurken van vele champagneflessen.

Dinsdag arriveerden we samen met de Bull, Triple Seven en Beaujoli. Op de steiger stond de kopploeg klaar om ons te verwelkomen. De stemming was er één van ware ontlading en euphorie. Omhelzingen, felicitaties over en weer, en een gekakel van jewelste. Geweldig!!

Vanmiddag varen we verder naar alweer het tweede eiland Terceira. Het verslag van de oceaanreis krijgen jullie snel te lezen.

Lissabon - gereed voor de oversteek naar de Azoren

2011-07-05T19:53:00.004+02:00

Na 2 verwaaidagen in Viana do Castelo zijn we weer toe aan een lekkere lange zeiltocht.

Om 6 uur in de ochtend verlaten we de haven. De havenmeester gaat erg ver in zijn service: hij is zijn bed extra vroeg uitgekomen om ons uit te zwaaien en te kijken of alles goed gaat met het loslaten van de achterlijnen met boeitjes.

De eerste uren motoren we, tot de wind weer aan gaat trekken rond elf uur. Gelukkig, de motor kan uit. Kunnen de vele visboeitjes niet meer in de schroef blijven hangen.

Een geweldige zeildag volgt, tot diep in de nacht. Wind in de rug, zon aan de hemel, dolfijnen in het water. Het water neemt steeds meer de diepblauwe oceaan kleur aan. We leggen de 195 mijl naar Cascais in 1 keer af. Op dag 1 kijken Jules en Sivy vooral DVD, luisteren naar muziek en een luisterboek van Thea Beckman en slapen bij. ’s Avonds bij de heldere sterrenhemel loopt Jules een uurtje wacht mee.

Dag 2 zitten we met z’n viertjes buiten. Het is bewolkter, de wind is weg, maar de dolfijnen zijn nog vaker bij de boot te vinden. Sivy fluit ze naar ons toe. Soms lijkt het net of een van de grotere dolfijnen inhoudt ter hoogte van ons, ons aankijkt, luistert en weer door zwemt.

We hebben de muziek keihard aanstaan, kijken naar de vrolijke kapriolen en worden door een marifoonoproep van de Aurora tot de werkelijkheid teruggeroepen: oeps, het is 5 over 12, en we zijn dus compleet de oproep van 12 uur vergeten te doen.

De onderlinge afstanden zijn weer toegenomen tot een verschil van 35 mij tussen de eerste en laatste. De een heeft nog langzaam met 3 knopen doorgezeild in de nacht, een ander zet de motor bij. We zijn bijna bij Cascais als een onweersbui voor enig avontuur zorgt. Lokaal zit er dikke wind in.

Vrijdag 1 juli Cascais

We worden vorstelijk onthaald op het havenkantoor van Cascais: een ieder keert terug naar de boot met een fles wijn. Het is een marina met luxe uitstraling, veel behulpzaam personeel, op de steiger staat een mannetje met “Crew”-polo gereed om ons op te vangen.

Rudy en Martine zijn erg blij: de Fortuna ligt alweer, net, in het water. Ze waren, samen met Novatrix en Juanita, een dag eerder uit Viana vertrokken i.v.m. reparatiewerk. Jaap van de Novatrix heeft subliem RVS-laswerk verricht aan de behuizing van de boegschroef, het euvel wat in La Coruna dus niet correct was gerepareerd. Op de ankerplek bij het strand Playa de Barra was gebleken bij onderwaterinspectie dat er weer schade was en hebben we in overleg besloten dit zelf ter hand te nemen i.p.v. weer uit te besteden aan een werf onderweg. Bedoeling was de reparatie met polyester uit te voeren, maar bij het op de kant zetten in Cascais bleek de schade veel groter te zijn. Jaap kwam met een mooie RVS-oplossing. Binnen een dag was een RVS-plaat geregeld en met hard werken door Jaap en Rudy gefixed. Complimenten aan Jaap!!
En dat op Martines verjaardag: reden voor een feestje.

Als we op de steiger bij Fortuna staan, spreekt een meisje me aan : of Jules en

Sivy Engels spreken en of ze zin hebben om te spelen? Antwoord is “half ja en volledig ja”. Weg zijn de drie. Het meisje blijkt Kyra te heten, uit Venezuela te komen en ook aan de steiger te liggen op de zeilboot van haar ouders en klein babybroertje. Ze zijn vier maanden onderweg, en op weg naar de Middellandse Zee.

Taal is geen barrière en wij zijn de kinderen die avond en de volgende dag kwijt. Het plaatsje mee in lopen is niet meer interessant, want ze willen spelen. “Nu kan het nog, morgen gaan we weer weg.” En geef ze eens ongelijk. Ze sjouwen allerlei attributen van de borrel en onze beider boten naar een hoekje van een zijsteigertje wat als huis fungeert. Een havenkarretje is de auto. Kyra staat alweer vroeg in de ochtend bij ons aan de boot en de 3 gaan gezellig vissen en verder in het “huis”.

Wij pikken ’s middags een uurtje voor onszelf om Cascais door te slenteren. We laten 1 Iphone bij Jules om ons te bereiken. Helemaal rustig lopen we niet en gaan na een heerlijk uur snel weer terug naar de haven.

’s Avonds laat gaan we met z’n vieren terug. Sivy ziet een Nederlandse boot voor anker, dezelfde als bij Bayona zegt ze: klopt, de Betty Boop, ons welbekend van vorige jaren, op weg voor een rondje wereld. We hebben ze even gesproken in Bayona om van hun mooie plannen te horen.
Jules vond een dag Engels spreken toch wel vermoeiend, maar kennelijk ging het goed genoeg om elkaar te begrijpen. Sivy weet nu wat yes, no, bye bye, en fishing betekent.
Als het al donker is strijken we neer op het terrasje bij Piet Hein en Jan van de Contentezza en Giselle. Piet Hein laat zich verleiden om 2 van de knipperlicht-brillen voor de kinderen te kopen, nadat die verkoper al 2 keer door moeders is weggewuifd. Ik krijg nog een rode roos. Lief hè.

Zondag 3 juli Cascais - Lissabon

Meestal waarschuwen we de kinderen om nergens zo maar op te springen, blijkt dat Jan van de Montanara gisteravond zich niet kon beheersen om naast het grote beeld van de man met verrekijker te willen staan. Bleek de ondergrond niet zo vlak te zijn: enkel verzwikt. Pijnlijk. Langs het ziekenhuis op de zaterdagavond: vijf dagen rust houden en been omhoog. Makkelijker gezegd dan gedaan. Na 2 uurtjes varen naar Lissabon kijkt Paul van de Juanita, onze huisarts in ruste, er ook nog naar. Komt goed. “Afhakken hoeft niet”, roept een ander jolig. “Gewoon je poot stijf houden.” Enfin, je kent dat wel als de hele goegemeente er om heen staat. Maar Jan en Sabine hadden zelf het verhaal met foto’s al op facebook gezet.

In Lissabon genieten we van een avond slenteren door Alfama, de wijk rondom Castelo Sao Jorge, met afsluiting in de Winebar de Castelo. Paul neemt een Tawny Port Krohn van 10 jaar oud, ik een stevige rode wijn Pedra Basta, Acentexo, uit 2008, en de kinderen krijgen mineraalwater uit een mooie fles. De ober toont Sivy de fles, schenkt haar een beetje water in en laat haar officieel proeven. Sivy steekt haar duim omhoog en laat zichzelf en Jules bijschenken. De ober speelt het helemaal mee.
We hebben een proeverijtje van brood met 3 soorten olijfolie, zeezout, 2 soorten jam en olijven. Heerlijk.

Maandag wordt een bloedhete dag, waar we het gebied aan de Taag rondom Torre de Belém verkennen. We lopen de 5 km heen én terug naar de haven. Er staan vele prachtige monumentale panden leeg, te verkrotten achter gesloten luiken. Triest om te zien hoe dit erfgoed definitief ter ziele gaat.
Daartegenover is er ook zo veel moois te zien en mee te maken. In de beroemde zaak Pasteìs de Belém brengen we ons vochtgehalte op peil en eten de lekkere zoete pasteìs (minitaart-koekachtige lekkernij) en kopen een fles Port uit 2001, Jules’geboortejaar. Over tien jaar, in 2021, gaan Paul en Jules de fles openmaken, op onze derde Azores Adventure Cruise.

’s Avonds nemen we afscheid van de Corneel: Cor gaat onze groep verlaten om zijn reis naar de Middellandse Zee voort te zetten. Hij trakteert ons op een fantastische borrel bij 1 van de restaurantjes aan de Taag. We zullen hem missen en hij ons: woensdag bij vertrek zullen hem nog een keer op de marifoon oproepen om de vaste tijd 12.00 uur, zodat hij en zijn opstapper Gerrit kunnen afkicken na al die weken vanaf Vlissingen.

Dinsdag 5 juli halen we de laatste boodschappen, werken de e-mail bij, en ruimen de boot op. Het is een superhete dag, 33 graden. Jules en Sivy spelen met de waterpistolen op de steiger. In de avonduren gaan we met de wavestep naar de skatebaan hier voor de haven.

We zijn klaar om de oceaan op te gaan.

Volg onze voortgang via de SPOT-locaties op ons Google-kaartje.

Azoren: we komen er aan!

Traject Sanxenxo - Viana do Castelo

2011-07-04T12:32:00.003+02:00

Vrijdag 24 juni Sanxenxo – Playa de Barra - Bayona

Sanxenxo luidt het begin in van warm zomers weer. We gaan voor anker voor het langgerekte goudgele strand van Playa de Barra. Dinghy over boord, zwemmen in het nog (ijs)koude water, zweten in de kuip. Als het te warm wordt gaan we op het voordek zitten met de kop in de wind.

Zodra de Novatrix meldt dat ze hier wel een nachtje willen blijven liggen, volgen ook de Bull en de Beluga. Als even later de Marieke meldt dat zij met alle plezier met “onze” Giselle, die daar aan boord zit, naar Bayona door willen varen om onze honneurs waar te nemen, zeggen wij geen nee. Paul brengt samen met Sivy drie koude biertjes en de botenlijst. André, Jeroen en Giselle genieten intens van de koude (!) blikjes, aangezien de koelkast bij de Marieke meer gebruikt kan worden als kast dan koelkast.

Giselle trekt haar OceanPeople t-shirt aan en neemt onze taken prima waar in Bayona.
Als er 1 schaap over de dam is, volgen er meer. Uiteindelijk liggen we met 11 schepen voor anker, met zicht op de vele lichtjes van de stad Vigo op de heuvels in de verte aan de andere kant van de baai. Nog lang zit ik in de kuip met muziek in mijn oren te genieten, als de rest van de bemanning al naar bed is.

In de vroege ochtenduurtjes roeit Sivy mij rond de boot en gaat Jules nog even foto’s maken met Paul op het strand. De korte tocht, van 1,5 uur, naar Bayona eindigt in een zinderende haven. De warmte slaat direct op je neer. De wind is weg.

Later op de middag strijken Giselle, Sivy en ik neer op een terrasje in het oude deel van Bayona, op een pleintje bij de smalle straatjes. Samen met de Spanjaarden bestellen wij een lichte maaltijd. Het is weer een vrolijke bende met drukpratende mensen aan alle tafeltjes.

Sivy zwicht volledig voor de grote roze zomerhoed. Jules kan de katapult niet laten hangen. Het oude centrum is niet zo groot, dus komen we nagenoeg iedereen van de groep wel tegen in de koelere avonduren. Hier wil je eigenlijk gewoon niet weg.

Om elf uur ’s avonds barst aan de overkant van Bayona een groots vuurwerk los. Alle registers worden weer opengetrokken. Na een half uur applaudisseren we met z’n allen. En dan hup naar bed, kindjes.

Zondag 26 juni Bayona – Viana do Castelo

Je zou het bijna vergeten, maar in elke pilot over deze kust wordt gewaarschuwd voor mist.

In de haven is niets aan de hand, dus we vertrekken rond 10 uur om 35 mijl zuidelijker naar Viana do Castelo te varen, de eerste haven van Portugal. Een half uur later komen de eerste slecht zicht meldingen binnen. Het is dichtgetrokken tot een kwart mijl zicht.
Het wordt een intensieve praktijkdag radar lezen. We varen die dag met Marieke (zonder radar) in ons kielzog, en Beluga aan onze stuurboordzijde. Het zicht wordt de hele dag niet veel meer dan

100-200 meter. De communicatie onderling gaat erg goed: echo’s worden gecheckt, visbootjes voor anker worden doorgegeven, boten op tegenkoers langs de vloot worden doorgemeld. 8 Boten van ons zenden AIS uit, wat nu wederom reuze handig is. Je passeert elkaar op het scherm, hoe je buiten ook tuurt je ziet elkaar niet. Toch geeft het samen zo varen een rustig gevoel.
Af en toe zien we Marieke achter ons verdwijnen in de mist, “net waren ze er nog”.

Twee mijl voor de aanloop van Viana do Castelo trekt de mist op. Gelukkig!

Dinsdag 28 juni Viana do Castelo

Door de harde Noordenwind van 6-7 Beaufort liggen we 2 dagen langer in Viana dan de planning. Luieren is er niet echt bij.

Direct na aankomst assisteert Paul Wim van de Triple Seven naar het ziekenhuis omdat hij zijn vinger heeft gebroken met het weghalen van de bulletalie.

We zijn 5 weken onderweg en we hebben de handen en geest vol om de definitieve breuk tussen schipper en bemanning van de Contentezza in goede banen te leiden. Advies en oplossingen worden geboden. Het leven van flottieljeleiders gaat niet alleen over zeilen……

halverwege de trap

Ondertussen beklimmen we, zoals bijna iedereen, de 626 treden naar de St. Lucia kerk, waar je een geweldig uitzicht over zee en Viana hebt. Jules rent naar boven, met Sivy er 30 treden achteraan en wij sluiten af, tussendoor foto’s nemend .

Het bezoek aan de plaatselijke supermarkt veroorzaakt afgrijzen bij de kinderen: een prominente vislucht komt ons tegemoet, in de diepvriezers liggen volledige inktvissen en tot overmaat van ramp liggen er magere geplukte kippen, mét kop en poten, bij de vleesafdeling.

Tijd vliegt

2011-06-29T23:24:00.000+02:00

Het is alweer half elf 's avonds. Morgenvroeg gaan we om 6 uur varen. De nachttocht naar Cascais.
Vrijdagavond komen we daar aan.
In Lissabon zullen we een aantal dagen liggen voor we oversteken naar de Azoren. Tot snel.

Dinsdag 28 juni – Viana do Castelo, Portugal

2011-06-28T23:11:00.006+02:00

De thermometer staat alweer 6 dagen op 25 tot 30 graden. In de havens hebben we allemaal een zonnetent over de kuip gespannen. Klagen over warmte is verboden, een “warm, hè” met een nonverbaal poeh is toegestaan.

Ik pak de draad van m’n verhaal weer op in Portosin, Ria de Muros, Spanje, een week geleden.

Dinsdag 21 juni is een dag met laaghangende wolken en dreigende luchten. Het ankeren bij Islas Cies later deze week blijkt een probleem te worden i.v.m. benodigde vaar- en ankervergunningen (en met name het bureaucratisch proces hieraan voorafgaand van opsturen van 16x bootpapieren, ICC’s, verzekeringsdocumenten, aanvraag). En dit voor een ankerstop van 4 uur. De boete schijnt 6000,- euro te zijn als je er ligt zonder vergunning. Aangezien we erg opvallen met 16 Nederlandse schepen zoeken we een alternatief.

Deze dinsdag wordt benut voor klusjes, boodschappen, wasjes, lezen, kletsen en DS-en (wat er bij Jules gisteren zo bij in is geschoten). Het Spaanse weerbericht geeft opklaringen voor de middag, afnemende wind, en zelfs een onbewolkte hemel met zon voor de avond. Paul loopt alle boten langs om het ankerplan voor deze namiddag aan te kondigen: voor degenen die mee willen gaan we ankeren bij het plaatsje Muros, een authentiek Galicisch dorp, aan het begin van deze Ría.
“Als het droog is gaan we rond vier uur varen.”
Echt droog is het niet om vier uur: de laaghangende wolken laten druppeltjes achter op mijn t-shirt. Maar zijn we van suiker? Nee. We gaan en houden stug vol dat dit leuk is, ook als ik m’n petje opzet en jack aan doe tegen de miezer. De helft van de groep gooit ook de trossen los. Paul meldt in de marifoon dat de korte broek zo weer aan kan en dat de zon al te zien is…. Een haha volgt als cynisch commentaar terug door de ether.
We ankeren in de ruime mooie baai voor de boulevard van Muros. De Contentezza neemt een gloednieuwe steiger in bij de vissersboten. We vragen Contentezza permissie via hun boot met alle dinghies het dorp te veroveren. Dukaten worden gevraagd. We bieden een “bloedzak”aan, met kostbaar vocht.
De “bloedzak” is een overblijfsel uit een eerdere Adventure Cruise, geïntroduceerd door onze lieve Antwerpse vrienden van la Ronde 2: je haalt de 3 liter wijnzak uit de kartonnen verpakking en bergt deze zo veel handiger op aan boord van een boot. Er kunnen er veel meer aan boord weggestopt worden dan rechthoekige dozen.
De bloedzak wordt geaccepteerd en een spontane steigerborrel is het resultaat, inmiddels met de beloofde onbewolkte hemel en avondzon. Montanara en Aurora hebben zich ook nog uit Portosin aangesloten. Dans en zang volgt. Maar ook diepgaande gesprekken, blijkt de volgende dag op de marifoon: alle vrouwen worden uitgenodigd voor een thema-avond.

Voor de watersporters: Muros krijgt een nieuwe marina, in diep water. De steigers liggen gereed, elektriciteit en bolders moeten nog afgemaakt worden. Het dorp en Galicië is één. ’s Avonds laat zijn er veel mensen op straat en bij de restaurantjes. Oude huizen, smalle straatjes, een boulevard en brede straat langs het water. Je ruikt eucalyptus en eten in olijfolie. De warmte en zon zijn terug.

Woensdag 22 juni: zeiltocht van Ría de Muros naar Sanxenxo.
De ankerploeg en de Portosinploeg treffen elkaar op zee, bij het verlaten van de Ría. Er staat nog weinig wind, de zon schijnt al volop. Ondanks de afwezigheid van wind, staat de deining weer gewoon door vanuit het westen. De rompen van de Albacora en Contentezza naast ons verdwijnen regelmatig uit beeld. De Barrus aan onze andere zijde doet hetzelfde. En dan zijn ze er weer: een groep van 7 dolfijnen speelt met onze boot. Een forse stevige dolfijn voert aan, een heel klein baby-dolfijntje volgt mams bij alle bewegingen. Ik zit met Jules voorop te genieten. Sivy’s maag is vandaag niet geheel rustig, dus ze duikt na even kijken weer terug de kajuit in. Even later zien we ook op de Barrus Herman en Annette voorop staan: ook zij hebben bezoek gekregen van een groep dolfijnen. Het blijft een cadeautje, iedere keer weer.

Wij vissen niet, Wim heeft alweer de eerste binnen. Vlak bij Isla Ons, zo tegen twee uur begint de Noordenwind weer te komen. We kunnen de laatste uren naar Sanxenxo prachtig zeilen. In de Ría de Pontevedra is een drietal omvangrijke wedstrijdvelden van optimisten, surfers en lasers druk doende. Ineens overal zeiltjes als we de bocht om komen.
De luxe haven incluis bijpassende wit glanzende motorjachten geeft een mediterraans beeld in deze felle zon. We leggen langszij de Beaujoli aan een lange steiger, die wij met onze vloot bevolken. De havenmeester raakt hierdoor enigszins van streek. Hier is juist de instelling dat iedereen een eigen box moet kunnen krijgen en dit “rafting up”, wat wij zo gewend zijn vanuit Engeland en Frankrijk, past niet in hun beeld van klantvriendelijkheid. We moeten via het marinakantoor ze er van overtuigen dat wij dit écht niet erg vinden, dat we liever zo liggen dan helemaal verspreid over de grote marina. We liggen slechts dubbel naast elkaar, dus prima.

In eerste instantie komt het overdreven luxe havencomplex met bijbehorende clubs, winkeltjes en restaurants protserig over. De plaats ook erg toeristisch, zoals elke echte badplaats met mooi zandstrand voor de deur. Maar loop ik de volgende ochtend in de vroege uren met Sivy door de nog bijna verlaten straatjes, dan stel ik mijn beeld bij. Ik zie de palmbomen, de bootjes in de zon, het bakkertje, en de terrasjes met eerste koffieklantjes. De optimisten liggen verzameld op het plein voor de marina, te wachten op een nieuwe wedstrijddag. De zomerse frisse ochtendsfeer is perfect.

Na het gebruikelijke regelwerk verlaten we de haven richting een klein strandje. Paul en ik installeren ons onder het houtwerk van de boulevard, half schaduw half zon. Jules en Sivy gaan in surfpakjes met flippers en snorkels het water in. We liggen in een deuk als Sivy probeert te lopen met flippers aan. “Oe aa giechel giechel”. Jules loopt als Donald Duck aan de waterkant, voeten hoog optillend, wijd zwaaiend met de armen.

Sivy en ik sluiten de dag af samen met alle dames van het flottielje. We zitten in de avondzon in een parkje met uitkijk op de haven en ons strandje. In de kring, met wijn en fris in het midden. Drie maanden huis en haard verlaten voor een zeilreis met een eilandengroep midden in de oceaan als eindbestemming: het laat je niet onberoerd. Voor de een is het “gewoon” een fantastische droom die uitkomt, voor de ander betekent het ook afscheid nemen van opgroeiende kinderen (die eigenlijk al op zichzelf kunnen staan), afscheid nemen van ouders, familie. Drie maanden is uiteraard ook zo weer om, maar een zeilreis over de oceaan behoeft soms uitleg naar familie en vrienden. “Waaróm wil je dat nou? “ Er komen mooie verhalen langs, al dan niet met vochtige ogen. Een ieder pikt er uit of draagt bij naar behoefte. De setting is fantastisch. Sivy ligt op mijn schoot stil te luisteren, tot het te koud wordt en wij de dames in de schemering welterusten zeggen.

Op de terugweg naar de marina lopen we met z’n tweetjes langs nog volle terrassen met Spaanse families. Ik maak Sivy attent op de lichtjes, de sfeer. “Onthoud dit de rest van je leven, meisje.” Hand in hand lopen we verder. Bij de ijssalon doen we gek: wij sluiten de avond om elf uur af met een aardbeienijsje.

Beste lezers, morgen het vervolg van Sanxenxo naar Viana do Castelo, waar we nu verwaaid liggen met 30 knopen noordenwind buiten op zee.

Spaanse zon en perfect ritme

2011-06-25T22:57:00.000+02:00

Bayona, zaterdagavond, 23.00 uur. In de boot is het 30 graden, in de kuip 25 graden. Jules en Sivy zitten, net als de Spaanse kinderen, nog buiten met een boekje in de kuip. Net terug van een terrasje pikken, zomerhoed kopen, kijken bij een trouwerij bij het kasteel van Bayona, en slenteren door een bruisend centrum. Dat allemaal na acht uur 's avonds. Wat een temperatuur, wat een cultuur, wat een dagritme.
Ik loop achter met het bloggen van de afgelopen dagen, maar dat maak ik de komende dagen met terugwerkende kracht goed. Nu genieten!

De Rías en Kaap Finisterre

2011-06-21T10:51:00.003+02:00

Dat het ook in Spanje regent weet ik natuurlijk. Maar dan hoeft het toch niet te gebeuren als ik er ben! Vrijdagochtend worden we wakker in Camariñas met een bewolkte hemel en een paar echte regenbuien. Rond het middaguur kruipen we allemaal weer naar buiten. De zon komt door en alles droogt snel op. Zoals in vele Spaanse dorpen bestaat ook Camariñas uit hoogbouw: veel appartementen van vier hoog, dicht op elkaar gebouwd. Sinds we in La Corunã de zwerfkatjes bij de haven hebben gezien, roepen Jules en Sivy ook hier bij elke poes “aaah, weer een zwerfpoesje”. Ze hebben allemaal hetzelfde postuur, smal en klein, en een schichtige blik in de ogen. Hier zijn het echter, vermoed ik, gewoon huisdieren, met hetzelfde Whiskasvoer uit de supermercado. Het dorpje oogt niet rijk. Eerlijk gezegd doet het ons erg denken aan Puerto Rico en sommige delen van Cuba: een leuk ingericht binnenplaatsje met verzorgde huis, naast een afbladerende muur met het huisvuil direct naast de “tuin”. Een, van veraf, gezellig ogend restaurantje aan het strand, met kleurige speeltuin, blijkt bij nadering minder appetijtelijk: het speeltuig komt echt niet door een Hollandse merk goedkeuring (al slaan wij daar weer in door), en blikjes, flesjes en snoepverpakkingen liggen er wijdverspreid omheen. Ik vermoed dat wij met een afkeurende blik staan te kijken als de restauranthouder ons aanspreekt en ons garandeert dat het vuil deze week wordt opgeruimd , op tijd voor de feestdag van San Juan (midzomernachtfeest 24 juni). Hij is een soort “Ik Vertrek”- meneer, die vanuit Barcelona 3 jaar geleden hier deze gelegenheid is gestart, na ook jaren in Duitsland gewoond te hebben en al 20 jaar hier zijn vakanties heeft doorgebracht.

De zon schijnt en wij laten de andere cultuur en leefwijze op ons inwerken. De winkels zijn open tot 13.30 uur en gaan na de lunch weer open om 16.30 uur tot 21.00 uur. Voor tapas kun je rond vijven prima terecht, voor het avondeten beter vanaf half negen proberen.

Wij hebben een voetbalwedstrijd op het omvangrijke asfalt terrein bij de haven: 3 jongens tegen 3 meiden. Gijs van de Juanita en Giselle, deze weken bij de Marieke aan boord, doen met ons viertjes mee: “de jeugd”. Sivy vindt dit de oefenwedstrijd en morgen moet het voor het echie met alle mensen van de trip…..

Zaterdag is het schitterend weer. Jules en Sivy pompen de dinghy op onder toeziend oog van Paul. Op de kant maken de optimisten zich op voor een wedstrijdje in de baai. We varen naar een goudgeel strand aan de overkant.

Zondag is het ideaal weer om Kaap Finisterre te ronden: ZW 3-4 bft en afnemend in de middag. Ze zee is rommelig bij vertrek: deining uit het noordwesten, golven uit het zuidwesten. De wind is vlagerig en meer een dikke 4 bft bij de hoge kust. Perfecte omstandigheden om zeeziekte te veroorzaken op enkele boten. We zeilen hoog aan de wind van de kust af. De zee wordt iets rustiger en de slag over bakboord richting kust is heerlijk, met de deining van achter. We kruisen op met Montanara en Triple Seven. Maken een paar lange slagen en varen met zon en een steeds rustigere zee langs Kaap Finisterre. De vele, vele windmolens staan als ongenode wachters op de bergen. Een bergtop is niet meer de top. De Kaap blijft tot de verbeelding spreken. We zien op de AIS de Triple Seven er dichtbij voorbij gaan. Ik pak zijn zeiltjes met de telelens.

Twee havenmeesters wijzen ons onze boxen op de steiger in Portosin. Iedereen gaat met zijn bootdocumententas naar het havenkantoor. Formulieren en kopieën van allerhande boot- en persoonsbewijzen moeten afgehandeld worden alsof een Europese Unie nooit is opgericht. Alles heel gemoedelijk, met een vriendelijke, doch lichtelijk oververhitte mevrouw achter de balie, die de niet te stoppen invasie tegemoet ziet.

Maandag herhaalt het weerbeeld zich van de rustdag in Camariñas: ’s ochtends enige miezer met de bergtoppen verhuld in de wolken, ’s middags opklaringen, ’s avonds een mooie zomeravond.

We doen onze stevige wandelschoenen aan en wandelen op goed geluk een berg op, lopen over middeleeuwse paadjes afgezet met steenstapels, langs hoge Eucalyptus bomen en nemen uren later proppen en takken mee terug naar de boot.

De helft van de groep heeft de bus naar Santiago genomen, anderen verkennen de omgeving op de fiets, en de Panadería doet weer goede zaken.

Dolfijnen bij de oversteek van Biskaje

2011-06-18T11:38:00.000+02:00

Galicië

2011-06-17T12:49:00.005+02:00

La Coruna:

Parken met palmbomen, een strand van witte steentjes, het Maria Pita plein, de glazen balkons, de stijlvolle kledingzaken, ik zuig de sfeer naar binnen. Het is bewolkt, maar de temperatuur is zo heerlijk.

We zitten met een espresso op een terrasje van een pleintje omringd door granieten hoge panden. Een trap leidt naar een lager gelegen middenplein voorzien van oude hoge dikke bomen en laurierstruiken. Granieten tegels maken het beeld compleet.

In de haven vermaakt iedereen zich. Santiago de Compostela is goed te bereizen met de trein. Vouwfietsjes staan snel gereed op de steiger voor excursies en boodschappen. Jules vangt zijn eerste vis in de haven.

De Fortuna gaat uit het water voor reparatie aan de boegschroef en , naar blijkt, het roer wat een vulring mist aan de roeras.

De dagen vliegen voorbij. Dinsdagavond is een vervolg op het in Vlissingen gestarte stapellied: met z’n allen zitten we op de bankjes van een ruïne liederen te zingen onder de muzikale begeleiding van banjo en 2 gitaren. Het wordt laat J.

Donderdag 16 juni varen we verder naar Camarinas. We vertrekken met lichte zuidwestenwind, kunnen nog (net) zeilen. Na 2 uur wordt de eerste visvangst doorgegeven: Wim van de Triple Seven heeft al 40 makrelen in de boot. Dit spoort, uiteraard, anderen aan ook een lijntje overboord te zetten. Jan van de Montanara vraagt naar de beste snelheid door het water, Ali van de Bull vraagt naar een recept (het schoonmaken is al gelukt). En het doden en schoonmaken levert een enigszins macaber verhaal over de marifoon. En wat blijkt, in Nederland is vandaag het debat over ritueel slachten. ’s Avonds op de steiger kun je ook zonder probleem een thrillerverhaal bedenken bij het zien van de bloedvlekken, mes en de gaf op de Triple Seven. Ehh, Wim, just checking, jouw opstapper was toch vanochtend al afgestapt richting luchthaven?!

Langs de Spaanse kust hoor je gesprekken als:

“Triple Seven hier de Scheveningen 52 Neeltje Jacoba, onze ruimen zitten tjokvol, kunnen wij enige lading bij jou lossen om nog een goede prijs op de kade te krijgen?”

“Hier de Aurora, ik heb een tonijn aan de haak. Kop is er af, maar wat doe ik er vanavond mee?” Apetrots komt Johan later op de steiger met een bord vol verse tonijn, prikkertjes en sojasaus. Heerlijk!

Ondertussen druppelen uitslagen van de examens van middelbare scholieren binnen. Bij de Barrus hangt een tas in het want: Hermans dochter is geslaagd. Dus feest met vis en wijn zet zich voort.

Hoge lange deining laat onze boten regelmatig verdwijnen. Dramatische bombastische muziek van Andrea Bocelli en de filmmuziek van The Piano schalt uit mijn oordopjes. Op en top genieten van de ruimte op zee, het langzame ritme van de deining en uitzicht op de granieten Costa da Morte.

Zodra we de Ria de Camarinas invaren verdwijnt de deining. De zee loopt hier tegen de hoge rotsige kust.

Nadat de havenmeester zich hersteld heeft van de Nederlandse invasie (zien is iets anders dan “no problemas” zeggen door de telefoon), volgt een rustige mooie avond in Spanje.

Passage van de Golf van Biskaje

2011-06-14T19:19:00.001+02:00

Guernsey vanuit de lucht is mooi, Herm en Sark nog mooier: rotspunten omringd door strandjes, watertinten van licht blauw tot fel groen. Maar als het vliegtuig koers zet boven de vloot van de Azores Adventure en ik Shaula onder me zie liggen, sluit een klein brokje mijn keel af. Ik “moet” een week naar huis, kinderen ophalen. Al tijden zo gepland, een prima plan, maar als het dan zo ver is. In 1 uur en 10 minuten volgt het vliegtuig onze waypoints terug naar Vlissingen. De containerschepen volgen het TSS door het Kanaal. Ik zie Eastbourne, de punt bij Dungeness en de krijtrotsen in de zon aan mijn linkerkant. Zeebrugge, Vlissingen en het Willemsdok in Antwerpen. Alle tochten van de afgelopen 10 jaar zie ik onder me alsof ik ze op de papieren kaart uitzet. Zo helder is het.

12 Uur later zie ik achter een pc-scherm dat Paul inderdaad met iedereen aan de wachtsteigers bij Guernsey is gaan liggen om het tij zo optimaal mogelijk te kunnen benutten naar Trébeurden. Een plaats aan de Franse kust die navigatie en timing vereist. AIS zenden heeft als na- en voordeel dat big sister, in mijn geval, fijn mee kan kijken via internet.

Mijn taak deze week is het weer nalettend in de gaten houden voor de oversteek van Biskaje. De communicatie bereikt op woensdagochtend het hoogtepunt waarop we in een routeringsgesprek besluiten dat iedereen het beste op donderdagochtend kan vertrekken om La Coruna zaterdagavond/zondagochtend te bereiken vóór een lagedrukgebied roet in het eten gooit, met een echte ZW 6 Bft, precies op de koerslijn.

Ondertussen geniet Paul van een mooie bezeilde tocht naar Trébeurden: heerlijk noordenwind. Shaula loopt wederom fantastisch. De gewenste ETA wordt ruimschoots gehaald.

Paul brengt in opperbeste stemming verslag uit:

De rotskust van Bretagne ziet er niet erg aanlokkelijk uit om aan te lopen. Kale rotsen die als grimmige wakers hun koppen boven zee uitsteken. Boem is echt ho hier. Er waren deelnemers die twijfelden of dit wel goed te doen was. Maar OceanPeople is hier eerder geweest en in de praktijk valt het reuze mee.

Ook de tocht naar L’Aber Wrac’h verloopt zonder problemen en met veel plezier. Het eerste stuk tot aan Ile de Batzis nét bezeild. Hoog aan de wind. Het doorzetten van de schoot gebeurt met flinke knallen. Alles staat snaarstrak. ’t Is op het randje van reven. Na het eiland kunnen we iets afvallen en gaan we als een raket. Richting de Libenter, de aanloopboei van L’Aber Wrac’h. Op de lange hoge deining strijken we het grootzeil en lopen op het fokje voor de wind naar binnen.

De havenmeester wacht ons al op in z’n bootje. Ze zijn de hele ochtend bezig geweest een groot stuk steiger aan de oostkant van de haven vrij te maken zodat we allemaal bij elkaar kunnen liggen. Iedereen wordt keurig naar een plaatsje gebracht. Ze zijn hier erg gastvrij!

Omdat de wind ongunstig is voor de tocht naar Camaret en de trend voor de oversteek ook een mogelijk eerder vertrek niet uitsluit, blijven we in L’Aber Wrac’h.

Ik heb “spoedoverleg” met Yvonne in Nederland. Ik kom het haventerrein in 2 dagen niet af. Giselle doet de boodschappen en ik verzorg de nieuwe route. Ondertussen buigt het hele flottielje zich over de kapotte stuurautomaat van de Fortuna. Dealer, leverancier, buitenlandse vestigingen in Duitsland en Frankrijk, lokale monteurs, alles en iedereen wordt gebeld, niet geheel met direct resultaat. Een noodoplossing wordt gevonden door Jaap van de Novatrix, die een kleine Autohelm stuurautomaat aan boord heeft als reserve en deze direct op het stuurwiel installeert. Opstappers worden uitgewisseld, zodat ook Fortuna met voldoende reservehandjes op pad kan.

Ondertussen wordt in Nederland een nieuwe stuurautomaat gezorgd bij de bemanning van de Juanita, die even heen en weer naar Nederland zijn om de pasgeboren kleinzoon te bewonderen (“net zo knap als opa”).

Yvonne neemt de ondankbare taak op zich om de Juanita op woensdagochtend op scherp te zetten: “jullie zitten vast in de auto op weg naar de beschuit met muisjes. Om een lang verhaal kort te maken: i.v.m. het weer is het eigenlijk het beste om morgenochtend te vertrekken in L’Aber Wrac’h , dus vanavond al weer in de auto naar Frankrijk te rijden……”. Zeilen, het blijft schakelen. Goed voor het improvisatie- en veranderingsvermogen.

Onze opstapper Ed wordt ook gealarmeerd en is geheel paraat om die dag al in een auto te springen ergens langs een snelweg. Enige telefoontjes later is alles geregeld.

Donderdagochtend om 7 uur is iedereen present, om half 8 palaver en om 8 uur worden de eerste landvasten losgegooid.

Yvonne geeft in 120 karakter crypto taal 2x daags een weerupdate die ik doormail naar alle satellietpagers- en telefoons.
We hebben een geweldige tocht over Biskaje, met honderden dolfijnen.

Eén squall geeft kort 28 knopen op de windmeter, vergezeld met een fikse bui. We zeilen de eerste 36 uur over 1 boeg. Wind zit meest in de westhoek. Zaterdag valt de wind wat weg en motorzeilen we om de aankomst niet onnodig te vertragen.

De Beluga kondigt uitgelaten op de marifoon aan dat de champagne koud staat en dat deze samen met de Shaula open geplopt zal worden als dank voor het subliem benutten van dit weergaatje over Biskaje.

We leggen zaterdagavond om 22.00 uur aan. Op de steiger is het een vrolijke bende onder de vroege aankomers. Dat wordt met de bubbels nog vrolijker.

Iedereen is zondagochtend om 06.00 uur binnen: ruim vóór de harde zuidwestenwind de tocht kan verstoren.

We zijn in Spanje!!!!

Guernsey

2011-06-04T10:35:00.000+02:00

In de Seine Baai hadden ze een betonblokkenweg aangelegd: in de nacht hakken we gestaag verder tegen westenwind. Op zich draait de wind mooi met ons mee naar NW en kunnen we alles over 1 boeg varen van Boulogne naar Cherbourg. Overdag schijnt de zon weer en kunnen alle magen tot rust komen met een rustige zee.

De tocht van Cherbourg naar de Kanaaleilanden is er één uit de boekjes: wind mee, stroom mee, straalblauwe lucht en zon hoog aan de hemel. We halen allemaal een SOG record van 12 knopen in de Alderney Race. Spinnakers, genakers, een parasailor kleuren de horizon. Wij “vlinderen” vooruit. We zien Herm en Sark al snel opdoemen. De zon speelt met de kleur van het zandstrand en de zeker 80m lange Titan, een mega-motorjacht van 5 verdiepingen hoog, zorgt voor een Cariebsfeer.

We moeten een uurtje wachten voor we de drempel over kunnen van de QE2-marina. Het is een

drukte van jewelste dit weekend in verband met 120 Franse wedstrijdboten en -bootjes. We hebben gereserveerd, dus de kade in de QE2 ligt er mooi leeg bij, waar wij als een super geoliede machine op LOA binnen varen, draaien, aanleggen en de volgende boot aanpakken (tot er natuurlijk 2 Fransen dwars doorheen moeten).

Guernsey is simpelweg genieten. We wandelen langs de rotsige kust, anderen maken een bustoer over het eiland of shoppen in St. Peter Port. De watersportzaak Boatworks+ is de Bart Smit voor volwassenen.

Vertrek maandagochtend 02.00 uur, 30 mei

2011-06-01T19:09:00.002+02:00

De haven van Vlissingen is in diepe rust. Alleen op 14 schepen branden de lampen. De navigatieverlichting wordt aangestoken en zo’n 35 mensen staan in zeilpak geduldig op elkaar te wachten. De eerste kan door het nauwe gat in de keersluis de haven verlaten. De brug staat open en we negeren allemaal het rode licht, zoals afgesproken met Marc de havenmeester.

De wereld op zee is niet in diepe rust. Grote vaart komt het Oostgat uit, draait de Westerschelde op en af en het is direct opletten geblazen. Als kleine Calimero’s steken we de Westerschelde over richting Zeeuws-Vlaanderen en Belgische kust. De wind is afgenomen tot ZW 3 Bft. Na de bewolkte vroege ochtenduren wordt het een zonnige dag met lekkere wind uit het Zuiden en Shaula stuift onder zeil vooruit: hoog en hard.

Een mistbank bij Duinkerken zet alles weer even op scherp en de wind draait in 1 klap naar WNW. En dan een marifoonoproep… Shaula Shaula hier de Contentezza, we hebben een probleem. De motorbediening is de kuip is afgebroken door een ongelukkige stap van een bemanningslid, die voor eeuwig de tijd wil terugdraaien. Wij verlaten onze plaats in de voorhoede, keren om en nemen de Bull, de logger van 16m, als potentiële sleper met ons mee. Uiteindelijk kunnen we gelukkig met z’n drieën op eigen zeil en motor de weg naar Boulogne-sur-Mer afleggen. Contentezza in 1 motorstand en maakt 4 knopen door het water. Prima met stroom mee rond Cap Gris Nez.

In Boulogne staat een peleton mannen gereed om haar sierlijk op te vangen aan een vrijgemaakt steiger. In de motorruimte regelt de bemanning direct op de motor het toerental en er wordt op de handmarifoon doorgegeven: nu gas eraf, anders springen wij allemaal hier op tijd weg!

Ze ligt, iedereen binnen. De reserve-onderdelen zijn reeds opgehaald in de namiddag in Nederland. Om 0400 uur rijdt een vrouw eenzaam over de snelwegen naar Frankrijk met een kostbaar pakketje naast haar op de stoel……

Een zonnige zondag 29 mei 2011

2011-05-29T17:45:00.001+02:00

Rond het middaguur breekt de zon door, beginnen kuipen zich met familie en vrienden te vullen en heerst overal een vrolijke sfeer. Het moment van vertrek nadert. De wind blaast ook vrolijk door. Twaalf uur uitstel is geen overbodige luxe. De groepsfoto van gisteravond toont ons nog in lange broeken en een jasje tegen de spetters uit de hemel. Ik beloof dat er nog minimaal 2 groepsfoto’s op de blog verschijnen: 1 op de kade van Horta en 1 op de kade van Falmouth.

Die van Falmouth zal gegarandeerd een andere ploeg mensen tonen: verwilderd, met bruine koppen, en blikken nog verdwaasd van de ruimte op de oceaan. Dat komt nooit meer goed (in positieve zin des woords)…..

Muzikale start bij Evertsen en uitgesteld vertrek

2011-05-28T23:01:00.001+02:00

Op de avond voor vertrek wordt in Vlissingen Brasserie Evertsen afgehuurd om met alle deelnemers lekker te eten en te proosten op een goede reis.

Leon van de Albacora kondigt een OceanPeople-lied aan wat hij zelf geschreven heeft. Hij speelt daarbij gitaar en Joost van de Contentezza begeleidt hem op de banjo.

De OceanPeople – ballade gaat zo: (op de wijs van de Zuiderzeeballade)

Woelige baren, moeten bevaren,

Met OceanPeople mee, het zeegat uit…

Want deze klanten, weten van wanten,

Zet zitten al tien jaar in deze schuit

Wil je Noord, Oost, Zuid of West?

OceanPeople vindt het best:

Je schrijft je in en zij doen de rest ….

Maar je moet wel zelf je scheepje varen

Wie dàt niet kan krijgt nul op het request….

De sfeer zit er direct goed in. Fantastisch. Een mooiere start kan haast niet.
Er volgen nog meerdere liederen, en een aanzet tot een "stapellied" wat onderweg gevuld gaat worden met de avonturen van een ieder. Jan, opstapper van de Contentezza, zingt met toepasselijke rauwe stem en karakteristieke kop de klassieker "Drunken sailor". En wij doen enthousiast mee.

De windverwachting voor morgen (ZW 5-6, uitschieters 7 Bft) zorgt ervoor dat we ons vertrek van 13.30 uur uitstellen naar 02.00 uur in de nacht van zondag op maandag: één tij later. We slaan (helaas) Oostende over en varen in 1 keer door naar Boulogne, ons oorspronkelijke plan voor de maandag.

Dus, uitzwaaiers: jullie zijn van harte welkom als uitwaaiers in Vlissingen!

Aangekomen in Vlissingen

2011-05-27T11:02:00.000+02:00

Woensdag, een zomerse dag, over het Veerse Meer naar Vlissingen gevaren. Donderdag: herfst.

Nu zijn de buien weg, de zon laat zich weer volop zien. De wind is gaan liggen. Even adempauze in Vlissingen. Vanochtend zijn de Marieke en Fortuna de haven binnengelopen. We zijn bijna compleet. Aan boord worden de laatste spullen opgeruimd, laatste lijstjes afgewerkt. Op elk schip vindt een vergelijkbaar proces plaats. Een prettige, rustige sfeer, met het geluid van het klokkenspel op de achtergrond.

We zijn volop bezig met het verwelkomen van de mensen en controleren van ieders bootuitrusting.
Morgen gaat de wind weer aantrekken, voorlopig is voor vertrek een ZW 5-6 Bft voorspeld, die in de namiddag en avond gaat afnemen, met zon.

Het ziet er goed uit voor de maandag en dinsdag om langs België en Frankrijk te zeilen.

2011-05-15T20:11:00.001+02:00

Nog maar een goede 2 weken en de vertrekdag is daar! We hebben afgelopen weken hard gewerkt om alles in gereedheid te brengen. Gisteren is onze Shaula weer te water gegaan na een flinke poetsbeurt en een laagje verse antifouling. Vandaag Gizmo (de dinghy) en een heleboel voorraden aan boord gesleept. Morgen komen Dick (Koopmans) en Jolanda een dag zeilen. Leuk, we hebben er zin in!

Seasurvival & Noodprocedures

2011-03-13T20:33:00.004+01:00

Afgelopen zondag stond er weer een leuke cursusdag gepland.

Ditmaal vond de cursus plaats in het BeachCenter in Oostvoorne, waar we de theorie kregen en in het overdekte zoetwater trainingsbad van Falck Nutec voor het praktijkgedeelte.

Sommige lotgenoten komen wat angstig uit het instructielokaal. We hebben net te horen gekregen wat ons te wachten staat de komende uren. Het was een

grappig verhaal.Iedereen lachte hard, maar er zijn ook zorgen: durf ik dat allemaal wel?

'Ik beloof jullie een leuke dag, je zult je straks vijftien jaar jonger voelen. En morgen? Dan voel je je vijftien jaar ouder!', begon Ben.

De oefeningen die we gingen doen werden uitgebreid behandeld; ontsnappen uit een op de kop hangende, volgelopen helikoptercabine, reddingsvlotten keren, via netten en touwladders omhoog klimmen, van meters hoogte in het water springen en nog veel meer.

Eerst een rondje de oefeningen één voor één doorlopen en dan de hele serie nog een keer achter elkaar terwijl in het zwembad de golven, wind en regen zijn aangezet. Het wordt een heksenketel, met een golfhoogte tot twee meter, windkracht acht en stortbuien.
Op naar het bad van Falck Nutec, enkele kilometers verderop.

De eerste oefening lijkt één van de makkelijkste. Met oranje reddingsvesten aan bij elkaar blijven, aandacht trekken en als een 'krokodil' door het zwembad zwemmen. Maar het blijkt toch moeilijker dan verwacht. De reddingsvesten zijn nou niet echt comfortabel, wat het zwemmen ook niet makkelijker maakt. Maar gelachen wordt er zeker!
Het volgende onderdeel is er één waar de meeste best tegen op kijken. Het is namelijk tijd voor de helicopter die keer op keer tot 'zinken' wordt gebracht. Vastgesnoerd en wel worden we onder water gebracht. En dan komt het moeilijkste moment; wachten! Angstige gezichten veranderen in opgeluchte gezichten als men eenmaal boven komt. Iedereen is trots op de overwinning.
Wat rest zijn oefeningen waar je spierpijn van krijgt.
De RIB, een paar meter verderop, slaat keer op keer om. Ook leren we een bewusteloze, onderkoelde drenkeling horizontaal aan boord te krijgen, een tamelijk uitputtende oefening. Met zijn hoofd naar de achterkant van de boot en zijn benen richting boeg is de enige juiste manier.
Na het overlevingsvlot, ook wel het 'praatjesvlot' volgt het klimwerk. De eerste en tweede keer naar boven via het net gaat goed, maar daarna slaat de verzuring in de spieren toe. Het knopentouw en de touwladder zijn net zulke martelwerktuigen. Van vier meter naar beneden springen doet veel minder pijn. Maar we moeten elke keer weer omhoog klauteren...
Dan komt het laatste onderdeel, het reddingsvlot keren en vervolgens opnieuw keren met een drenkeling erin. Wederom een inspannende opgave!
Langzaam komen we er achter: het gaat er niet om wie de sterkste is. Overleven op zee betekent teamwerk, elkaar helpen als het nodig is en telkens weer tellen of iedereen er nog is.
Aan het eind van de middag doen we het rondje oefeningen nog een keer, maar nu onder 'slechte weersomstandigheden'. In het watergeweld hebben we moeite het juiste moment te vinden voor een ademteug; dat gaat alleen als we op de top van een golf zijn. En dan is er ook nog is de regen en bliksem...

Moe maar voldaan keren we terug voor een briefing en het laatste stukje theorie over brandbestrijding.
Het is voor iedereen een leerzame dag geweest, eigen grenzen zijn opgezocht en eventuele angsten overwonnen!

Weercollege & Tochtplanning

2011-03-05T21:06:00.067+01:00

Afgelopen weekeinde was er weer een intensieve cursusdag gepland voor de deelnemers aan de Azores Adventure Cruise.

Ditmaal was het onderwerp weercollege & tochtplanning.
De ochtend werd gespendeerd aan het weercollege. Onderwerpen zoals het ontstaan van het weer, frontale depressies en het weerpatroon op onze Azoren reis kwamen allemaal aan bod.

Na een verzorgde lunch werd het tijd voor tochtplanning.
Iedereen heeft er al kennis van maar bepaalde tips & trucs, vanuit eigen ervaring, kwamen toch handig van pas. Hoe ga je om met de boot en je bemanning, wat doe je bij ziektes of verwondingen, waar moet je allemaal rekening mee houden? Hoe plan je een dag, heb je 'last' van stroming of kun je er gebruik van maken, voorbereiding van een havenaanloop en gevaren waar je op moet letten, zomaar een greep uit de besproken onderwerpen. Ook de bootuitrusting, specifieke zaken voor het langeafstandzeilen, hoe verandert het actuele weer onze route en mist, storm, en windstilte passeerde de revu.

Route Azores Adventure Cruise

Verder werd de 'spot' ook nog behandeld, een handig apparaatje voor tijdens de oceaanoversteken die in de Cruise gepland staan. Eén druk op de knop en minimaal 10 mensen weten dat het goed met je gaat.
De satelliettelefoon versus satellietpager was een veel besproken onderwerp, voor de één een verademing, voor de ander iets minder: 'Bereikbaar zijn? Ik ben toch niet voor niets 3 maanden weg?!'

Wederom een interessante dag boordevol informatie, waardoor we steeds meer zin krijgen in het vertrek!

Dieselcursus Azores Adventure Cruise

2011-01-31T09:30:00.003+01:00

Motormanagement

Bij het meedoen aan de Azores Adventure Cruise moet iedereen zich natuurlijk wel goed voorbereiden.
Daarom werd een dieselcursus georganiseerd, in samenwerking met Hans Mol van Yachtech.

'Hmmm... hoe ging dat ook alweer?!'

Er waren verschillende motoren tot de beschikking, om eens goed te onderzoeken hoe zo'n motor nou in elkaar zit. Wat voor problemen kunnen er ontstaan, wat kan ik er zelf aan doen, hoe kan ik het beste mijn motor onderhouden, zijn er verschillen tussen diverse type motoren? Zomaar een paar vragen die aan bod kwamen.

Na een ochtend theorie kwam het aan op het praktijkgedeelte, hop handen uit de mouwen en sleutelen maar!
Soms onder luid gelach, maar iedereen was zeer geïnteresseerd.

Vooral de zin ;' moeten we dat ook 6x meenemen?!', doelend op de reserve onderdelen die mee gaan op de tocht, werd het stokpaardje van de dag.

Na een dag vol brommende motoren, uitlaatgassen en een hoop gesleutel kunnen we wel zeggen dat iedereen een stukje wijzer weer naar huis is gegaan!

Officiële aftrap Azores Adventure Cruise 2011

2011-01-30T18:00:00.003+01:00

Kennismakingsbijeenkomst

Iedereen was bij elkaar gekomen bij Jaap Vrolijk Watersport te Scheveningen om nader kennis met elkaar te maken.
Tijdens het voorstel-rondje werden leuke anekdotes verteld en leerde iedereen elkaar beter kennen.
Verder kregen alle boten de uitgebreide Cruisersmap plus de vooraf bestelde boeken en kaarten, dus het inlezen kan alvast beginnen!
Na het officiële gedeelte was er nog genoeg tijd om bij te praten en eventuele aankopen te doen voor de tocht.

Kortom, een geslaagde aftrap!

De heerlijke Azores Adventure Cruise taart!

Informatiedag Azores Adventure Cruise

2010-10-30T16:31:00.022+02:00

30 oktober 2010 was het zover, de informatiemiddag over de Azores Adventure Cruise 2011!

Droogdok Jan Blanken

Deze werd gehouden in het Droogdok Jan Blanken, in Hellevoetsluis.
Een hele bijzondere locatie voor een hele bijzondere reis.

In grote getalen kwamen de belangstellenden op deze bijeenkomst af. Op deze bijeenkomst kwam men meer te weten over de tocht. De route werd uitvoerig besproken en omdat er ook veel nieuwkomers waren werd de werkwijze van OceanPeople nog eens goed uitgelegd.

Enthousiaste geluiden borrelden naar boven en de hoop op genoeg aanmeldingen steeg met de minuut.

Inmiddels kunnen we zeggen dat 15 boten zich aangemeld hebben, dus de tocht gaat door!

Azores Adventure Cruise 2011

2010-09-01T09:34:00.004+02:00

Ga het grote avontuur aan!
Grijp de kans een droom waar te maken.

OceanPeople zeilt in de zomer van 2011 in drie maanden vanuit Nederland naar de Azoren en terug. Neem met uw eigen jacht deel aan deze zeilreis over de oceaan.
Vertrekdatum: zondag 29 mei.
Terugkomst in Nederland: zaterdag 20 augustus.

De opzet is als onze Adventure Cruises:

uitstekende voorbereiding,
in de winter van 2010-2011 cursussen op het gebied van oceaanzeilen, communicatie, bootuitrusting, proviandering, veiligheid, het weer, bootonderhoud en een sea survival training.
uitgebreide Cruisersmap met de route- en etappebeschrijvingen,
tijdens de tocht dagelijkse begeleiding.

Zondag 29 mei zullen we onder brede belangstelling van familie en vrienden de Koopmanshaven van Vlissingen verlaten.
Na drie maanden cruisen leggen we zaterdag 20 augustus weer aan in Nederland.
Tijdens deze drie maanden worden Frankrijk, de Ria's van Spanje, Portugese kust tot Lissabon en de Azoren archipel uitgebreid bezocht. Geen gewone vakantie, maar een "once in a lifetime" ervaring.

Laat in Horta úw schildering op de kade achter!